روز دهم آوریل هوا بارانی است، علی رغم بدی هوا خانم آلیس برنامه را بهم نمی زنند و براساس برنامه ایشان به دیوار چین می رویم.

به اکثرشهرهای چین که مساقرت می کنید تور های بزرگی رامی بینید که در آمد های کلانی از مقوله توریست و آثار تاریخی و نیز صنایع دستی و منحصر بفرد خود عایدشان می شود .این امر ضمن شناساندن فرهنگ و مردم  چین به جهانیان ودرآمد سرشار ، همواره تحسین جهانیان از تمدن آنها در پی دارد.در ایران بخصوص بعد از انقلاب اسلامی بدلیل جو آن زمان هر آن چه را که رنگ و بوی سلطنت میدادرا بدون آینده نگری و بدون در نظر گرفتن تاریخ و تمدن ایران نابود کردند .خسارتی که هیچ وقت قابل جبران نیست. بعنوان نمونه سر سرباز هخامنشی که این روز ها نقل و قول اکثر رسانه ها و روزنامه ها است و برای برگشت دادنش به کشور علی رغم شکایت و صرف  میلیون ها دلار توفیقی حاصل نشده است .بسیاری از آثار تاریخی این آب و خاک در موزه های اروپا و آمریکاست . موزه لوور پاریس با آثار مشرق زمین و ایران زنده است و این در حالیست که جوانان و حتی اساتید علوم ما هنوز شناختی از تاریخ و آثار تاریخی و مفاخر مان ندارند.با این وضعیت چگونه میشود انتظار داشت که توریست به کشور بیاید و ایران رابشناسد .آیا  تعریف لازم را از توریست داریم ؟ اول باید به خود ایرانی ایران را شناساند و ارزش و اعتبار آن را زنده کرد ،سپس مثل همین چینی ها و دیگر ملل از منبع سرشار توریست استفاده کرد . آثاری نظیر جام حسنلو ، مردان نمکی و.... کمتر از آثار دیگر ملل نیستند   هر کدام از آنها به تنهائی برای شناساندن ملتی کافی اند.
برای تاثیر گذاری در جهان بایستی حرفی برای گفتن داشت .اگر می بینیم آلمان ،ژاپن و کشورهای توسعه یافته میتوانند براحتی در عرصه های مختلف سیاسی و اقتصادی جهان اثر گذار باشند ،نه به خاطر بمب اتمی و ارتش توانمند و پرقدرتشان است ،بلکه توجه مدیران توانمند و آینده نگر و کوشش شبانه روزی مردم آنهاست که با تولیدات متنوع  اشان در تک تک خانه های مردم در تمام دنیا حضور یافته اند با تلویزیون های توشیبا ،دوربین ها کانن و هزاران محصول دیگر که بدون کوچکترین خیانتی ودر نهایت افتخار کل بازار جهان را قبضه  و بر کل عالم سیطره داشته اند. باید طرحی نو در انداخت و جهانی شد هم در تفکر و هم در عمل .در هر حال اگر جهان هم نیم نگاهی به ما و عملکرد ما دارد ،بخاطر نفت و گاز وبازار مصرف
70 میلیونی ماست و نه بیشتر .

زندگی کنونی مردم چین در مقایسه با 50 سال گذشته تغییر تکان دهنده و در مقایسه با 20 سال گذشته نیز تغییرات قابل ملاحظه ای داشته است. درآمد مردم و اموال شخصی چینیان به طور مستمر افزایش یافته، خانه، خودرو، کامپیوتر، اوراق بهادار، جهانگردی به شیوه های عمده سرمایه گذاری و مصرف در زندگی مردم مبدل شده است.
دوران پس از سال 1979 در بیش از 20 سال اخیر، سریعترین دوران توسعه اقتصادی چین و افزایش درآمد مردم چین بوده است. آمار نشان می دهد: درآمد سرانه خالص ساکنان روستاهای چین از 134 یوان در سال 1978 به 2476یوان در سال 2002 افزایش یافته و به طور واقعی سالانه 7/2 در صد فزونی گرفته است، همچنین درآمد قابل استفاده ساکنان شهری چین در این مدت از 343 یوان به 7703 یوان رسیده و میزان رشد سالانه واقعی آن 6/7 در صد بوده است
.
در سال 2003، زندگی مردم چین همچنان بهبود یافته است. درآمد قابل استفاده سانکنان شهری چین به 8472 یوان رسیده است و با توجه به عامل ارتقای قیمت کالاها، به طور واقعی 9/0 در صد رشد یافته است. درآمد سرانه خالص ساکنان روستاهای چین به 2622یوان رسیده و به طور واقعی 4/3 در صد افزایش یافته است. شاخص "انگر" (نسبت مخارج مصرفی در مخارج کل خوانواده) سناکان شهری 37/1 در صد و در مقایسه با سال 2002 ،6 در صد پایین آمده و این شاخص در روستاها 45/6 در صد بوده و در مقایسه سال سال 2002 ، 6/0 در صد پایین آمده است. شایان ذکر آن که خودروهای شخصی در پایان سال 2003 به 4میلیون و 890هزار دستگاه رسیده و در مقایسه با سال 2002 یک میلیون و 460 هزار دستگاه افزایش نشان داده است
.
اکنون در بازار چین شکل فقدان لوازم زندگی روزانه و غذا کاملأ از بین رفته و ساختار مصرف نیز تغییرات عظیمی داشته است. درصد هزینه مواد غذایی، البسه و لوازم زندگی در کل مخارج مصرفی مردم تا اندازه زیادی پایین آمده و میزان مخارج در زمینه هایی مانند خرید خانه، ترافیک و مخابرات، پزشکی و بهداشتی، آموزش و پرورش و سرگرمی و گردشگری تفریحی سریعأ افزایش یافته و کیفیت زندگی مردم بیش از پیش ارتقا یافته است.  

چین دارای کوهها و رودهای قشنگ و زیبا و فرهنگ درخشان باشکوه وکثیر المله با عادات و رسوم متفاوت است این کشور در عین حال نیروی بالقوه ای برای توسعه دارد. به دنبال توسعه اقتصادی و گشایش بیش از پیش درهای باز در چین ، گردشگری و چین گردی نیز بیشتر مورد توجه قرار گرفته است . هم اکنون تعداد مناظر زیبا در مناطق سراسر کشور فزونی گرفته وساختارهای زیربنایی به طور مستمر افزایش می یابد و شمار جهانگردان نیز سال به سال بیشتر می شود..

 تنوع منابع چین گردی زیاد و انواع ان فراوان است . به لحاظ چشم انداز عوارض زمین ، نگرش به اعماق دریاچه "ا دین " واقع در حوضه تورفان که از سطح دریا پائین تر است ، تا قله اورست بلندترین قله جهان با ارتفاع 9003 متر بیانگر بی نظیر بودن مناظر و طبیعت زیبای چین است. منابع اب و هوایی چین نیز متغیر است . چین دارای آب و هوایی چهار فصل است و در بعضی نقاط آن به فاصله تنها چند کیلومتر چند نوع آب و هوا وجود دارد . چین یکی ازمنشاهای تمدن های جهان و دارای تاریخ و فرهنگ درخشان است و میراث گرانبهای آن سینه به سینه نقل شده و به منابع گردشگری فوق العاده پرارزش تبدیل شد ه است.

از زمان تاسیس چین نو در سال 1949 میلادی تا به حال در میان 34 واحد اداری در سطح استان ، 29خرابه مربوط به عصر حجر کشف گردیده است . در میان بسیاری اثار دیدنی و مکان های باستانی چین ، مجسمه های سربازان و اسبان سفالی امپراتور چین شی خوان ، یکی از 8 اعجازجهان شناخته می شود و موزه مربوط به آن نیز سالانه توجه بیش ازیک میلیون گردشگر را به خود جلب می کند.نقاشی های دیواری در غارهای سنگی "دون هونگ " انبار گنجینه هنر جهان دانسته می شود .دیوار چین در این کشور شهرت جهانی دارد و هر گردشگر خارجی که به دیدن چین می اید از آن بازدید می کند . به علاوه در چین 56 ملیت زیست می کنند و هر یک از انان دارای تاریخ و فرهنگ و عادات و رسوم مخصوص به خود است که به چشم انداز انسانی غنی و رنگارنگی تبدیل شده است.

دیواربزرگ چین

برنامه‌ی روز سوم تور، بازدید از دیوار چین و کارخانه‌های ظروف چینی است. دیوار چین که با نام دیوار بزرگ (Great Wall) در چین شناخته می‌شود با طول 7350 کیلومتر یکی از باشکوه‌ترین ساخته‌های دست بشر است. این دیوار از سرچشمه‌ی رودخانه‌ی یالو در استان لیائونینگ در شرق شروع می‌شود و تا دروازه‌ی جایوگوان در استان گانسو در غرب ادامه دارد. دیواری که اکنون فقط حدود بیست درصد آن یعنی 1542 کیلومتر آن باقی مانده است. گفته می‌شود دیوار چین تنها ساخته‌ی بشر است که اگر از جو زمین خارج شویم، می‌توانیم آن‌ را ببینیم. این دیوار که یکی از عجایب هفت‌گانه محسوب می‌شود، در جهان به لحاظ زمان ساخت (بنا به برخی اسناد ساخت کل دیوار در دوره‌های مختلف تاریخی، بیش‌از هزار سال طول کشیده است.) طولانی‌ترین و از نظر ابعاد، بزرگ‌ترین مهندسی تدافعی نظامی در قدیم بوده است.

دیوار چین در اصل به منظور مقابله با هجوم اقوام مهاجر، همچون مغول‌ها، ترک‌ها و هون‌ها ساخته شده است. شروع ساخت این دژ بزرگ به اولین امپراطوِر چین، یعنی کین شین هوانگ در بین سال‌های ۲۳۰ قبل از میلاد تا ۲۰۰ قبل از میلاد بر می‌گردد و پایان آن در زمان حکومت سلسله مینگ انجام پذیرفت. نحوه‌ی ساخته‌شدن این دیوار بسیار جالب است. در ساختن این دیوار، از نیروهای انسانی بی‌شماری از جمله سربازان، زندانیان و مردم بومی استفاده شده است. دیوار چین سمبل و نشانه‌ی بارزی از خرد، پشت‌کار و سر سختی مردم چین است. اما یکی از نکات جالب توجه که در ساخت این دیوار وجود دارد، استفاده از آرد برنج در ساختار آجرهای آن است تا دوام و قدرت دیوار افزایش یابد.در طول سال‌های ساخت دیوار چین، بسیاری از کارگرانی که به دستور حکومت در عملیات ساخت دیوار شرکت می‌کردند، بر اثر هجوم راه‌زنان و یا مریضی ناشی از کار سخت، جان خود را از دست می‌دادند و اجسادشان در دیوار دفن می‌شده‌ است؛ به همین خاطر این دیوار به «طویل‌ترین گورستان زمین» نیز شهرت دارد. حکایتی در همین زمینه میان مردم چین بسیار رواج دارد. حکایتی دردناک درباره‌ی این کشتگان و ستمی که به آن‌ها و خانواده‌های‌شان رفته است:

«مون جیان‌نو دختری بود که با جوانی از دهکده‌ی خود ازدواج کرده بود. چند روز پس از ازدواج، مامورین حکومتی شوهر را برای دیوارسازی می‌برند. مدتی از رفتن او می‌گذرد ولی هیچ خبری از وی نمی‌رسد. مون جیان‌نو که نگران سرنوشت شوهر خود بوده است، عاقبت تصمیم می‌گیرد شخصاً برود و از وی سراغی بگیرد. او پس از طی مسافت بسیار، سرانجام به محل کار شوهرش می‌رسد، ولی او را پیدا نمی‌کند. هم‌کارانش می‌گویند به احتمال فراوان شوهرش مرده و جسد او نیز لای دیوار گذاشته شده است. مون جیان‌نو این خبر را که می‌شنود بسیار غمگین می‌شود و همان‌جا می‌ماند. روزها و شب‌ها زیر آن قسمت دیوار می‌نشیند و گریه می‌کند. شبی هنگام گریستن، ناگهان صدای مهیبی می‌شنود. سرش را بلند می‌کند و می‌بیند دیوار شکاف برداشته. داخل شکاف جسد شوهرش قرار داشته است. مون جیان‌نو بی‌درنگ خود را روی جسد شوهرش می‌اندازد و دیگر بیرون نمی‌آید.»



تاريخ : جمعه ٢٦ مهر ۱۳۸٧ | ۱٠:۱۱ ‎ق.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

در سفر به پکن، پارک تابستانی و معبد آسمانی از مهمترین دیدنیها به حساب می‌آیند. زیرا این آثار نماینده برجسته‌ترین سطح معماریهای باستانی چین است. در این میان معبد آسمانی کاملترین و دامنه‌دارترین مجموعه معماریهای موجود عبادی این کشور است. به‌منظور دعا برای هوای مساعد برای رشد محصولات و آرامش کشور،

«حوان چو» سکوی گرد سنگی سه طبقه ای است که در هر طبقه آن نرده‌های سنگی دیده می‌شود. این میدان بر پایی مراسم عبادت از سوی امپراتوران است. اینگونه مراسم معمولاً در بامداد 22 دسامبر به تقویم کشاورزی چین برگزار می‌شد که امپراتوران شخصاً ریاست آن‌را برعهده می‌گرفتند. در آن زمان فانوسها در مقابل معبد آویزان می‌شد و داخل آن، شمعی به اندازه بیش از یک متر روشن بود. در گوشه‌ای واقع در جنوب‌شرقی این سکو، یک ردیف بخوردان مخصوص مشاهده می‌شد.

بخور بویژه برای سوختن چهارپایان قربانی و پارچه ابریشمی ‌به عنوان عبادت بکار می‌رفت. در جریان عبادت ضمن بخوردادن، طبلها به صدا در آمده و محیط ویژه‌ای شکل می‌گرفت. شمال این سکو، «قصر حوان چون یو» قرار دارد که قصر کوچک یک طبقه ای است. معمولاً در آن تابلو‌های عبادی خدای آسمان گذارده می‌شد. در اطراف آن دیوار گرد یعنی دیوار انعکاس صدا است. این دیوار بسیار عجیب است. اگر در انتهای یک طرف با صدای پایین سخن گفته‌شود، در انتهای دیگر بروشنی شنیده می‌شود. گروه معماریهای دیگر این معبد «قصر چی نیان» نام دارد.

این قصر گرد سه طبقه اسـت که بر روی سـکوی گرد سه طبقه ای ساخته شده است.

این قصری است که امپراتوران تابستان هر سال برای غنای محصولات در آن دعا می‌کردند. از این رو، معماری این قصر با کشاورزی و فرهنگ مربوط است. مثلا چهار ستون درون قصر نماینده بهار - تابستان - پاییز وزمستان است به‌این دلیل که نیاکان چینی‌ها، یک روز را به 12 ساعت تقسیم کردند، از اینرو 12 ستون درطبقه اول نماد 12 زمان است در ضمن 12 ستون در طبقه دوم نماد 12 ماه سال است، جمعا 24 ستون نشانه 24 بخش آب و هوای سال به تقویم کشاورزی چین است.

در دو طرف راهروهای مسقفی مردم زیادی ایستاده و یا نشسته اند که بیشتر آنها دارند ورق بازی می‌کنند. بعضی در گروه‌های دو سه نفره به رسم بعضی شهرهای اروپایی گیتار و یا سنتور و یا ساز دهنی می‌زنند و با دو سه نفر از تماشاچیان می‌رقصند.

قدری جلوتر فردی که ساز دهنی می‌زند و عده ای را به دور خود جمع کرده و گروه موسیقی چند نفره ای را اداره می‌کند. پیرزن بلندقد نزدیک سالی با شوق اشعاری را که از حفظ است با آهنگ او می‌خواند و هر جا گیر می‌کند، به صفحه آواز خواننده زنی که در کنار او ایستاده و از روی آن می‌خواند خیره شده، ادامه شعر را از روی آن می‌خواند. راهمان را ادامه می‌دهیم تا به معبد که بعدا معلوم می‌شود یک معبد نیست، بلکه معابد متعدد بسیار زیبایی در آن محوطه چند ده هکتاری پر از درخت و فضای سبز وجود دارد، می‌رسیم. پیش از رسیدن به پله‌های فضای اول، جمعی از زنان نسبتا مسن چینی با چترهای سبزرنگ باز شده میان جمعیت حرکات موزونی را انجام می‌دهند! و دو نفر که در کنار آنها ایستاده‌اند، با تکان دادن دو نوار قرمز رنگ شبیه شال‌های ما، شکل‌های جالبی را پیرامون آنها درست می‌کنند؛ تقریبا همه شادند و می‌خندند. ترکیب رنگهای سبز و قرمز صحنه جالبی ایجاد کرده است.

الحق والانصاف باید گفت، چینی‌ها معابد و اماکن قدیمی خود را خیلی خوب نگه داشته‌اند. ترکیب رنگ‌های سفال‌ها و چوب‌های سقف و دیوارهای معابد و اماکن تاریخی که زرد و آبی و قرمز و سبز و قهوه ای هستند، آدم را تا حد جنون به وجد می‌آورد؛ چه کرده است این ذوق بشری در چین.

سال 1998معبد آسمانی در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید . کمیته میراث جهانی معبد آسمانی را این طور معرفی کرده است که معبد آسمانی بعنوان بزرگ ترین مجمع ساختمان های باستانی چین برای برگزاری مراسم قربانی با طراحی و ترکیب ؛ تزیینات ساختمانی بی نظیر و زیبا از شهرت جهانی برخوردار است ، معبد آسمانی نه تنها در تاریخ معماری چین دارای جایگاه مهمی است بلکه میراث گرانبهای هنری معماری جهان محسوب می شود.برای نماد المپیک 2008 قرار است در کنار عکس دیوار چین تصویری هم از این معبد قرار داده شود.

شام را در یک رستوران عربی بنام هزار و یک شب می خوریم و به هتل برمیگردیم .

منتظر نظرات خوبتان هستم......



تاريخ : شنبه ٢٠ مهر ۱۳۸٧ | ٦:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

معبد  آسمانی  

               
معبد آسمانی بزرگ ترین و کامل ترین قربانگان باستانی در چین به حساب می آید. پادشاهان سلسله های مینگ و چینگ ( از سال 1368تا سال 1911) هر سال در این معبد مراسم پرشکوهی برای آسمان و برکت محصولات فراوان بر پا کرده اند . شاه در چین فرزند آسمان نامیده می شده و با این هویت کشور را حکمفرمایی می کرده است . لذا برگزاری مراسم قربانی آسمان اختیار خاص شاه بوده است . معبد آسمانی در جنوب شهر ممنوعه قرار دارد و مساحت آن 4 برابر شهر ممنوعه است . جنوبی ترین دیوار معبد آسمانی چهار گوشه ؛ نشانه زمین و شمال ترین ضلع دیوار نیم دایره نشانه آسمان است . این طراحی از ایده باستانی چین درباره آسمان گرد و زمین چهار گوشه سر چشمه گرفته است .معبد آسمانی به معبد داخلی و خارجی تقسیم می شود و دو دیوار گرد دوردور آن را فرا گرفته است . ساختمانهای اصلی در یک خط از جنوب تا شما معبد داخلی آرایش یافته است که شامل یوان چیو ؛ "خوان چون یو" و سالن" چی نیان" می باشد ." یوان چیو" یک سکوی سنگی دارای سه طبقه است ؛ قطعات سنگهای پله ای و نرده ها همگی با عدد 9در9 نصب شده است . زایراعدد 9نماد آسمان ها می باشد سکوی" یوان چیو" محل اصلی برای نیایش آسمانی است .
"
خوان چون یو" سالن بزرگ دوار با ترکیبات چوبی است و از دیدنی های شگفت آور این قسمت ؛ شنیدن انعکاس صدای از دیوار سنگی است . اگر دو نفر جداگانه در دو طرف دیوار شرقی و غربی بایستند و به طرف شمال چهره به دیوار صحبت کنند؛ امواج صدای آنان به وضوح و دایما به گوش طرف مقابل می رسد . گویی یکدیگر تلفنی گفتگو می کنند . سالن "چی نیان" با شکوه ترین ساختمان معبد آسمانی است و ارتفاع آن 38متر و قطرآن32/72متر است و بر پایه سنگی دوار قرار دارد . پادشاهان هر سال در این سالن مراسم برکت محصولات فراوان را برگزار می کردند.
سال 1998معبد آسمانی در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید . کمیته میراث جهانی معبد آسمانی را این طور معرفی کرده است که معبد آسمانی بعنوان بزرگ ترین مجمع ساختمان های باستانی چین برای برگزاری مراسم قربانی با طراحی و ترکیب ؛ تزیینات ساختمانی بی نظیر و زیبا از شهرت جهانی برخوردار است ، معبد آسمانی نه تنها در تاریخ معماری چین دارای جایگاه مهمی است بلکه میراث گرانبهای هنری معماری جهان محسوب می شود.برای نماد المپیک 2008 قرار است در کنار عکس دیوار چین تصویری هم از این معبد قرار داده شود.

 

نظر یادتان نرود.......



تاريخ : یکشنبه ۱٤ مهر ۱۳۸٧ | ٧:٢٢ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

پکن

ساعت 18 به فرودگاه پکن  می رسیم و باتفاق تور لیدر مان که همان خانم آلیس هست به هتل JADE PALACE  میرویم، هتلی 5 ستاره با ظاهری زیبا و کیفیت عالی، اتاق 609 را تحویل می گیرم و بعد باتفاق همکاران و آلیس به رستوران ایرانی مرویم که در پکن ایرانی های مقیم انجا تاسیس کرده و واقعا جای زیبائیست . هوا نسبتاسرد است اما مردم در خیابان خوش‌حال به‌نظر می‌رسند. به شادی‌ای فکر می‌کنم که مردم ما دریغ ندارند و افسوس می‌خورم که حتــــــــــی در یکی از کمونیستی‌ترین کشورهای جهان امید به زندگی و آرامش بسیار از ایران بیش‌تر است و مردم به‌خصــوص جوان‌ترها به مراتب شادترند.

در رستوران ایرانی شعری را روی آیئنه نوشته و درابعاد بزرگی روی دیوار نصب کرده اند که واقعا جالب به نظر میرسد:

با یار به گــــلزار شدم رهگذری                                          برگل نظری فکنـــــدم از بی خبری

دلدار بمن بگفت گه شرمت بادا                                              رخسار من اینجا و تو بر گل نگری

با نگاهی به پکن و زندگی مردم در آن متوجه می شوی یک جور هائی دور خودمان دیوار ستبربی اعتمادی کشیده ایم وبا  توهم  دشمن خیالی زندگی را برای خود و دیگران دشوار کرده ایم. اگر به اطراف خود نگاه گذرائی بیاندازیم کاملا متوجه بخش کوچکی از این تفکر خواهیم شد.راحت تر صحبت کنیم ،در کشورهای توسعه یافته و یا بقول خودمان در خارج دیوارهای خانه ها کوتاه است و حتی در پاره ای تقاط دیوارها بجای سنگ و سیمان از گل و گیاه و شمشاد است . انرژی و توان جامعه صرف یافتن دزد نمی شود هیچ درب و پنجره ای حصار بندی و نرده کشی نشده است طوری که دنیا در پس پنجره مانند زندان بنظر برسد و شخص در خانه مثل زندانی. مردم اینجا عادت کرده اند که باهم و برای هم زندگی کنند درست به همین دلیل است که در آنجا فرهنگ باهم زیستن و زتدگی آپارتمانی جا افتاده است همه چیز مشخص و روان و براساس قانون  و مقررات تنظیم و اجرا شده است .

نهم آوریل به باغ وحش پکن میرویم. در مقایسه با باغ وحش شین زن هم از نظر زیبائی و هم گستردگی و هم فستیوال های آن ضعیف تر است .

باغ وحش پکن

 

دور تا دور بِی‌جینگ را شش جاده‌ی کمربندی مثل شش دایره‌ی تو در تو فراگرفته است که نشان می‌دهد با توسعه‌ی روزبه‌روز و گستردگی هر چه بیش‌تر بِی‌جینگ، شهر به جاده‌های کمربندی جدیدی احتیاج پیدا کرده است. از روی نقش به‌نظر می‌رسد بِی‌جینگ کمی وسیع‌تر از تهران باشد. جمعیت بِی‌جینگ در روز بیش از بیست میلیون نفر است.

فرم بزرگ‌راه‌ها، خیابان‌ها و به‌طور کلی ساختار شهری بِی‌جینگ در نگاه اول برای من به نوعی تداعی کننده‌ی تهران خودمان است، هرچند  تعداد بزرگ‌راه‌ها، پل‌ها، زیرگذرها و ساختمان‌های بلند در بِی‌جینگ بیش‌تر از تهران است. اما با این حال بِی‌جینگ در مقایسه با شین زن مدرن و تازه هنوز حس تهران را به من می‌دهد و نه شهری مدرن‌تر. هوا هم خدا را شکر آن‌قدرها هم که فکر می‌کردیم سرد نیست. درواقع سرد هست اما نه آزاردهنده.


نهار را در یک رستوران چینی می خوریم و به دیدن معبد خدایان آسمانی پکن می رویم.



تاريخ : سه‌شنبه ٩ مهر ۱۳۸٧ | ٩:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

شنبه و یکشنبه در چین آخر هفته و بقول خودمان تعطیل آخر هفته محسوب میشود .در اینجا مردم بر خلاف ایران در ایام تعطیلات در اختیار خودشان هستند یعنی تعطیل به معنای واقعی خود. شخص کاملا میداند که در این مدت زمان می تواند با برنامه ریزی به تفریحات خود برسد و یا کارهای عقب افتاده خود را تکمیل کند ،دید و بازدید برود و یا سیر و سیاحت کند چراکه آنقدر محل برای گردش ،سرگرمی و ورزش وجود دارد که فرد در انتخاب وامی ماند.

نقطه بسیار جالبی که در اینجا وجود دارد برگزاری یک سری فستیوال هاست . در این فستیوال ها آداب و رسوم و فرهنگ چین به انحا مختلف برای جهانیان و حتی نسل جدید آنهم بفرم بسیار جذابی  به نمایش گذاشته می شود .جالب است بدانید که این ها در داخل خود چینی ها هم خواهان زیادی دارد. برنامه های متنوعی نظیر اجرای موسیقی سنتی ،آواز ،اجرای مراسمات رقص محلی و غیره که هر کدام از آنها جذابیت خاص خود را دارد .مشخص است که هدف از تمامی این مراسمات شادی ، شادکردن و شادشدن و شادبودن است .موضوعی که نتیجه اش ایجاد روحیه ،سلامتی و آرامش فکری مردم در چین است . 

هفتم آوریل ساعت 10 صبح به بازار بزرگ دونگ مین     میرویم . همکاران کلی لباس و وسائل می خرند طــــــــــــوری که در جابجائی آنها واقعا بامشکل مواجه می شویم. اما من از سفر قبلی این تجربه را دارم که بیشتر به زیبائیها و دیدنـــی ها و فرهنگ و مردم آنجا بپردازم .شب را خسته و کوفته به هتل بر گشته و به صبح میرسانیم و روز هشتم آوریل ساعت 12 باهتل تصفیه کرده و بطرف فرودگاه می رویم. آقای لیان فو با ما خداحافظی میکند چراکه بایستی به شهر خودشان که دالیان در شمال چین هست برود،  لذا باتفاق آقای کیوان و سایر همکاران وسائل را تحویل بار داده و با پرواز ساعت 15:15  خطوط هوائی چین با شماره CA  1314  عازم پکن می شویم .

کمی در مورد چین

   جمهوری خلق چین در شرق قاره آسیا و غرب اقیانوس آرام قرار دارد و حدود 9 میلیون و 600 هزار کیلومتر مربع مساحت دارد و در آسیا بزرگترین کشور و در جهان سومین کشور بزرگ پس از روسیه و کانادا است.  سرزمین چین از مرکز رود"خه لونگ جیانگ"در شمال دهکده"مو هه"53( درجه و 30 شصتم درجه عرض جغرافیائی شمالی)واقع در شمال چین آغاز و به جزیره"ذنگ مو آن شا("4 درجه عرض جغرافیائی شمالی)در جنوب جزایر"نان شا"در جنوب چین اتمداد می یابد.از شمال تا جنوب چین 49 درجه عرض جفرافیائی و 5500 کیلومتر فاصله دارد.انتهای شرقی سرزمین چین مرکز اتصال رود های "خه لونگ جیانگ"و"وو سو لی"(135 درجه و 0 شصتمی درجه طول و عرض جغرافیائی شرقی) و انتهای غربی چین در فلات پامیر(73 درجه و 40 شصتم درجه طول جغرافیائی شرقی) است.از شرق تا غرب 60 درجه طولی جغرافیائی و 5000 کیلومتر فاصله دارد.  طول مرزهای خشکی چین به حدود 22 هزار و 800 کیلومتر می رسد.چین از شرق با کره شمالی، از شمال با مغولستان، از شمال شرق با روسیه، از شمال غرب با قزاقستان،قرقیزستان،تاجیکستان، از غرب و جنوب غرب با افغانستان،پاکستان،هند،نپال،بوتان و چند کشور دیگر همجوار است و از شرق و جنوب شرق با کره جنوبی،ژاپن،فیلیپین،برونی،مالزی و اندونزی مرز دریائی دارد.

کشور چین با حدود یک میلیارد و چهارصد میلیون نفر ( تقریباً بیست برابر جمعیت ایران) پرجمعیت‌ترین کشور دنیا و با مساحتی حدود نه میلیون و پانصدهزار کیلومتر مربع (نزدیک به شش برابر مساحت ایران) سومین کشور جهان از نظر گستردگی است. البته بیش‌تر ساکنین چین در قسمت‌های شرقی و جنوب شرقی چین ساکن هستند و تراکم جمعیت در قسمت‌های غربی و شمالی کم‌تر است. .پوشش جمعیت چین متوازن نیست.مناطق شرقی جمعیت بیشتری از مناطق غربی این کشور دارند.تراکم جمعیت مناطق ساحلی در شرق این کشور بیش از 400 نفر در هر کیلومتر مربع است و این رقم در مناطق مرکزی و فلات های غربی چین 200 نفر و 10 نفر در هر کیلومتر مربع است.میانگین عمر چینی ها 71/40 سال است(مردان69/63سال و زنان 73/33 سال) که 5 سال کمتر از میانگین جهانی و7سال بیشتر از میانگین کشورهای در حال توسعه و 5 سال کمتر از میانگین کشورهای پیشرفته است.

 

 

 

 

   

درباره‌ی قدمت تمدن چینی باید گفت بر اساس تاریخ‌نگاری‌های نخستین، یو کبیر در دوهزار سال پیش از میلاد، دودمان چینی شیا را بنیان نهاده است؛ هرچند که مدارک باستان‌شناسی معتبری درباره‌ی این دودمان به‌دست نیامده است و صرفاً منابع ادبی چینی از وجود آن خبر می‌دهند. اولین دودمان چین باستان که وجودش بدون چون و چرا ثابت شده است، شانگ است که حدود 1600 قبل از میلاد به قدرت رسیده است.زمانی چین پیش‌رفته‌ترین کشور جهان بوده است. در دوره‌ی دودمان هان (202پیش از میلاد تا 220 میلادی) زمانی که بخش‌های عمده‌ای از اروپا و کل قاره‌ی آمریکا در بربریت کامل به سر می‌بردند، چینی‌ها نوآوری‌هایی مثل کاغذ را داشته‌اند. امپراتوران چین بر منطقه‌ی پهناوری فرمان می‌راندند و فرهنگ چینی الهام‌گرفته از تعالیم فیلسوف بزرگی چون کنفسیوس به مراتب فرهیخته‌تر از فرهنگ کشورهای اروپایی بوده است.

حکومت سلطنتی در چین تا سال 1911 ادامه داشته تا این‌که در این سال ارتش چین، پادشاهی کهن این کشور و دودمان چینگ؛ آخرین خاندان سلطنتی؛ را سرنگون می‌کند. چینی‌ها آرمان‌های سوسیالیسم و کمونیسم را راهی برای به‌بود وضعیت‌شان می‌دانستند. کمونیسم وعده می‌داد به کشاورزان زمین برای کشت بدهد و برای کارگران شرایط زندگی به‌تری فراهم آورد. حزب کمونیست چین به ره‌بری مائو تسه‌تونگ قول می‌داد که به حرکت رو به زوال چین خاتمه دهد، کشور را از تسلط بیگانگان آزاد سازد و از شر حکومت فاسد رها کند.

جنگ داخلی شدیدی که بین کمونیست‌ها و ملی‌گرایان چینی بر سر قدرت درگرفته بود در نهایت در سال 1949به نفع کمونیست‌ها پایان یافت و مائو و رفقای حزبی‌اش بر تمام سرزمین چین مسلط شدند. برای مدتی بسیاری از چینی‌ها گمان می‌کردند که کمونیست‌ها موفق خواهند شد کشوری مستقل و مرفه به وجود آورند، هرچند که درعمل چنین نشد. کمونیست‌ها بلافاصله پس از کسب قدرت، بیست میلیون نفر را به جرم ارباب زمین‌دار، دهقان ثروتمند، ضد انقلابی، یا عنصر نامطلوب بودن به زندان یا اردوگاه‌های کار اجباری فرستادند و در دو سال نخست حکومت‌شان جمعاً دو میلیون نفر را اعدام کردند.پس از تصرف قدرت در 1949 مائو مظهر همه‌ی خوبی‌ها معرفی شد. او الگوی تفکر خوب، درست و پیش‌رو بود. طرف‌داری از مائو همه‌گیر بود و گزافه نیست اگر گفته شود که هوادارنش او را تقریباً می‌پرستیدند. او عظمت امپراتوری را گرفت و آن‌ را بازتولید کرد. به مردم یاد داده شد با شعار «زنده‌باد ره‌بر مائو» به او خوش‌آمد بگویند. او مانند امپراتوران هر ساله یک شیار نمادین را شخم می‌زد و در شهر سلطنتی اقامت گزیده بود. در سرود ملی چین آمده بود: از شرق خورشید سرخ طلوع می‌کند، در چین مائو تسه‌تونگ نمایان می‌شود.

مائو در 1957 با تشویق انتقاد آشکار از رژیمش، به‌ویژه از طرف روشن‌فکران غیر کمونیست، همگان را شگفت‌زده کرد. او با استفاده از استعاره‌ی گل‌ها برای آزادی بیان به ملت گفت: «بگذار صد گل بشکفد و صد مکتب فکری رقابت کنند.» سیل انتقاد به راه افتاد. مردم خواستار آزادی‌های بیش‌تر شدند و کارگران می‌خواستند اتحادیه‌های مستقل تشکیل دهند. اما مائو بی‌شرمانه دروغ گفته بود تا مخالفینش را شناسایی کند. او درست شش هفته پس از شعار «بگذار صد گل بشکفد.» سیاست سرکوب را پیش گرفت. نزدیک به سه میلیون نفر از اعضای حزب و غیرحزبی‌ها، راستگرا، یا نه به اندازه‌ی کافی انقلابی! معرفی شدند و 550 هزار نفر به اردوگاه‌های کار اجباری فرستاده شدند.

ایده‌ی اشتراکی‌کردن یا کنترل دولتی موسسات چینی که مائو و حزب کمونست در سال‌های اولیه حکومت‌شان ارائه دادند، عملاً موثر واقع نشد. به‌ویژه آن‌که طرح اقتصادی فاجعه‌بار «جهش بزرگ به پیش» مائو نه تنها نتوانست وضع کشور را به‌بود ببخشد، بلکه هرج و مرج و قحطی‌های وحشتناکی ایجاد کرد. (کارشناسان بر این باورند که بین 27تا 30 میلیون چینی درنتیجه‌ی این قحطی جان باختند.) این طرح اعتبار مائور ا به‌شدت از بین برد به همین سبب در سال1959 لیو شائوچی جای‌گزین مائو شد و هم‌راه با معاون بسیار قابلش دنگ شیائوپینگ بینش رادیکال مائو را کنار گذاشتند و طرح‌های اصلاح‌طلبانه‌ی خود را پیش بردند. پس از مرگ مائو در 1976، از دنگ شیائوپینگ اعاده‌ی حیثیت شد و او دوباره به قدرت بازگشت. دنگ شیائوپینگ به بازنگری انتقادی مائو، مائویسم و کل انقلاب فرهنگی پرداخت. دولت چین مانده بود که با میراث مائو چه کند. خطاهایش را کاملاً برملا کند یا این‌که اعتبار و حتی پرستشش را حفظ کند. سرانجام خط مشی رسمی این شد که گفته شود کارهای مائو هفتاد درصد درست بوده است!

دنگ شیائوپینگ دست به اصلاحات بسیار موفقی زد و توانست اقتصاد و جامعه‌ی چین را به کل متحول کند، اما حاضر نشد به مردم چین آزادی سیاسی بدهد. در سال 1989 او جنبش دموکراسی‌خواهی دانش‌جویان را به‌شدت سرکوب کرد و بسیاری از آنان را در میدان تیان آن‌من قتل عام کرد. امروزه و پس از بیش‌تر از پنج دهه از زمان به قدرت رسیدن مائو، اگرچه مردم چین اوضاع به مراتب مناسب‌تری نسبت به گذشته دارند، اما به‌نظر می‌رسد هنوز هم چشم به راه دموکراسی و آزادی سیاسی واقعی باشند.



تاريخ : شنبه ٦ مهر ۱۳۸٧ | ۳:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

روز ششم آوریل ساعت 7 صبح به شهر گوانجو مرکز استان گواندونگ می رویم، شهری بزرگتر و معروفتر از شین زن وبا جمعیتی بیشتر از آن. این شهر در کنا ر شهر های پکن و شانگهای راس سوم مثلث شهر های بزرگ و اقتصادی چین می باشد و ایرانی ها هم معمولا بآنجا زیاد سفرمی کنند. از بازار گوانجو دیدن می کنیم و نهار را در رستوران ترکی می خوریم دیدن و حرف زدن با ترک های چینی واقعا جالب می باشد.

همه در چین کار می کنند بین این همه جمعیت میلیاردی اصلا بیکار نمی بینید . مقایسه ساده ای را انجام میدهیم ایران نفت دارد ،گاز دارد،مملو از منابع عظیم معدنی است . نفت را بشکه ای بالای 100 دلار میفروشد و در عوض بنزین را با صرف میلیون ها دلار از همان نفت ،منتهی از همان کشور ها وارد می کند و بصورت مفت در کف پمپ بنزین شهرها هدر میدهد .اما چین ،بجای نفت ،سرمایه عظیم نیروی انسانی را دارد . بقول آقای لیان فو که می گوید شما کشور ثروتمندی هستید و نیاز ندارید کار کنید اما ما اگر کار نکنیم از گرسنگی میمیریم . چین با مدیریت صحیح و با کاری که توسط مردمش انجام می دهد 100% قیمت مواد خام وارداتی خود را به جهان صادر می کند طوری که حتی جانمازی و تسبیح و چادر را هم با توجه به فرهنگ ما میسازد و می فروشد .

وقتی که خانه ای را در همین ارومیه 100 میلیون تومان می خرید و چند ماه بعد 150 میلیون می فروشید پرواضح است که علم و دانش در این عرصه رنگ می بازد چراکه یک مهندس که در طول 30 سال خدمتش نمی تواند 50 میلیون پس انداز کند و این در حالیست که یک فرد بی سواد در عرض چند ماه بدون زحمت و مفت صاحب ثروت باد آورده می شود،در این جامعه و در این اقتصاد کار معنای واقعی خود را از دست می دهد و دلالی جای علم و معرفت را می گیرد طوری که مهندسین و دکترهای ما بجای محاسبه و طبابت دلالی موبایل و زمین و خانه میکنند و این یعنی فاجعه. در هیچ کشوری کاسب لوازم خانگی بیش از تولید کننده سود نمی برد . تا حال شنیده اید که کشاورزی از قبل زحمات طاقت فرسائی که برای تولید محصولات خود متحمل میشود سود بیشتری از دلال بازار میوه داشته باشد ؟ این به  معنای واقعی تحقیر علم و دانش و تولید در کشور و رواج مفت خوری و بیکاری نهفته در جامعه است .

عصربعداز دیدن بازار دهکده بزرگ به شین زن برمی گردیم.

 



تاريخ : دوشنبه ۱ مهر ۱۳۸٧ | ۱٠:٤٢ ‎ق.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

نهار رادر پارک میخوریم وتا عصر دیدنیهای آنجارا برای بار دوم می بینم در انتهای زمان بازدید فستیوال بسیار دیدنی توام با رقص در محل پارک برگزار می شود که ارزش دیدن برای چند بار را دارد . پارک جهانی شین زن واقعا زیباست ،با نوشتن نمی توان ارزش و زیبائیهای آن را برای شما متصور ساخت.اما به اهمیت و ارزش کاری که انجام شده میتوان اشاره نمود که چگونه یک تفکر مناسب و جدید ودر عین حال خلاقانه توانسته سالانه براساس گفته های آقای لیان فو 600میلیون دلار از آن پارک درآمد ایجاد کند.در منطقه ما یعنی آذربایجانغربی درشهرهای زیبائی نظیر ارومیه و سردشت بلحاظ  داشتن آب و هوا و طبیعت زیبای خدادادی و موقعیت ویژه ی جغرافیائی که محل اتصال ایران به اروپاست ،وبا چهار کشور هم مرز است می توان با صرف هزینه به مراتب پائین محیط و پارکی زیباتر از پارک جهانی شین زن ایجاد کرد . فقط همت و اراده می خواهد و نه چیز دیگر . تصور کنید ،ایجاد چنین مناطقی  و توجه به این گونه شهر ها که می توانند بعنوان مناطق آزاد تجاری در شمالغرب کشورگردند، موجب جذب جوانان مستعد استان و حتی استانهای همجوار شده  ومعضل بیکاری را کاملا از این منطقه بزداید. طبیعی است این کار از جذب این نیرو ها در باندهای کثیف قاچاق، اعتیاد و... جلوگیری می کند واقعا دلیلی باقی نمی ماند که جوان با داشتن کار و سرمایه و حرمت و احترام جذب نیروهای مخالف و معاند شود . بیکاری بیماری خطرناکی است که اثرات آن بصور گوناگون نظیر دزدی ،مزاحمت برای نوامیس مردم ،اعتیاد و سایر بیماریهای روحی و روانی ظهور میکند و کشور را به ورطه سقوط می کشاند . آب و هوای متنوع و چهار فصل ارومیه اصلا قابل قیاس با آب و هوای شرجی شین زن نیست فقط یک همت والا می خواهد و یک یا علی مدد واقعی واز سر اخلاص. 

 



تاريخ : دوشنبه ۱ مهر ۱۳۸٧ | ۱٠:٢٤ ‎ق.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()