شهر ممنوعه کاملا طبق نظام تشریفاتی سلسله های فئودالی و اصول طبقاتی ساخته شده است . این قصر  بر پایی فعالیتهای مهم از جمله نشست امپراتور بر تخت ، مراسم روز تولد امپراتوران ، جشن ها و مراسم لش گرکشی است . این قصر بر روی سکوی سنگی مرمری سفید به بلندای دو متر ساخته شده و بلندای قصر بیش از 35 متر و عرض آن 63 متر است وپرعظمت ترین و بزرگترین قصر چوبی چین به شمار می آید قصر "تای حه " قصر طلایی نامیده می شود.  طرح کلی، وسعت ،شیوه معماری ، رنگ و تزیینات همه نمایانگر امتیاز خاندان سلطنتی و سلسله مراتب اشرافی است. سه قصر این مجموعه یعنی قصر تای حه ،قصر جون حه و قصر بایو حه که توجه را بیشتر جلب می کنند، محل اعمال قدرت امپراتوری امپرتوران و بر پایی مراسم پرشکوه بوده است. قصر تای حه ،مرکز تمامی شهر ممنوعه و تخت سلطنتی طلایی رنگ امپراتور در این قصر دیده می شود. این قصر دارای مجلل ترین معماری در شهر ممنوعه است. این قصر در شمال میدان بر سکوی مرمری سفید رنگی به مساحت30 هزار متر مربع و بلندای 8 متر ساخته شده است. ارتفاع آن40 متر است که به لحاظ ارتفاع ، بلند ترین بنای شهر ممنوعه است.

در فرهنگ چین ، اژدها نماینده قدرت امپراتوری است و امپراتور "پسر آسمانی " اژدهای حقیقی" نامیده می شود. درون قصر تای حه در بالا و پایین با حدود 13 هزار شکل اژدها تزیین شده است . تعداد قصرها و اتاقها در شهر ممنوعه بسیار زیاد است. می گویند جمعا 5/9999 اتاق در آن وجود دارد. به اعتقاد پیشنیان چینی، اقامتگاه امپراتوران آسمانی دارای 10 هزار اتاق است و امپراتورانی که پسر امپراتور آسمانی دانسته می شدند باید خویشتندار بوده و نمی بایست از شمار اتاقهای امپراتور آسمانی تجاوز می کردند. از این رو شمار اتاق های شهر ممنوعه نیم اتاق کمتر ازشمار اتاقهای کاخ آسمانی است. ( آن نیم اتاق ظاهرا تنها یک راه پله را در بر می گیرد)

شهر ممنوعه به دو قسمت تقسیم می‌شود. بخش جنوبی یا محوطه بیرونی مکانی است که امپراتور قدرت خود را بر ملت اعمال می‌کرده است. بخش شمالی یا محوطه درونی به سکونتگاه امپراتور و خاندان سلطنتی اختصاص داشت. تا سال 1924 همزمان با سلطنت آخرین امپراتوری چین، 14 امپراتور از سلسه مینگ و 10 امپراتور از سلسله کینگ در این مکان سلطنت کردند. از آنجایی که این قصر در طول 5 قرن قصر سلطنتی بوده است از گنجینه‌های با ارزشی برخوردار است.

معماری مجموعه شهر ممنوعه تبلور نگرش و درایت مردم چین است.مجموعه از نیارش بناها گرفته تا آمود هر یک از اتاقها و دیوارها ، سرشار از اندیشه های عجیب و غریب است. مثلا سکوی سفید رنگ قصر تای حه، این قصر را پر جلال تر کرده و در ضمن از نفود رطوبت به قصر جلوگیری می کند . برای زهکشی این سکو که در سه اشکوب است ،از بیش از یک هزار مجسمه سر اژدها استفاده شده وهنگام بارش باران آب زهکشی شده از دهان اژدها ها فوران می کند .و از آنجا که ابنیه مجموعه شهر ممنوعه چوبی است ،این امر ظاهرا در پیشگیری از آتش سوزی موثر بوده است . در میان حیاط این شهر جمعا 308 ظرف مسی بزرگ برای ذخیره آب دیده می شود که در طول تمام سال برای پیشگیری از آتش سوزی بکار می رفته . درزمستان زیر این ظرف ها آتش روشن می کردند تا آبهای داخل آن یخ نبندد. در تاسیسات زهکشی در این سکو از مجسمه سازی سر حیوان ( نوعی از اژدها ) استفاده شده است به گونه ای که در سه طبقه این سکو جمعا بیش از یک هزار مجسمه سر این نوع حیوان ساخته شده است وهنگام زهکشی در بارش باران همانند فوران اب از دهان اژدها می باشد . شهر ممنوعه مجموعه معماریهای چوبی است و در پیشگیری از آتش سوزی موثر بوده است . در شهر ممنوعه چهار ردیف اتاق وجود دارد از بیرون اتاق به نظر می رسد اما در درون ان تماما سنگ است این دیوار برای پیشگیری از آتش سوزی است.طبق یادداشت های تاریخی ،در سلسله مینگ 100 هزار صنعتگر و یک میلیون کارگر در ساخت این مجموعه عظیم باستانی شرکت داشته اند. مصالح ساختمانی مصرفی از سراسرکشور حتی استان یونن در فاصله چند هزار کیلومتری تهیه شده است .

اشیا و کشفیات گرانمایه ای درشهر ممنوعه شده و شمار آن جمعا به یک میلیون می رسد و یک ششم شمار کل کشفیات چین را شامل می شود.اکنون 585 سال از ساخت این شهر ممنوعه می گذرد.و سالانه بیش از 10 میلیون نفر را از سراسر جهان به سوی خود می کشاند. مجموعه معماریهای شهر ممنوعه سمبل فرهنگ درخشان چین است. به عقیده معماران چینی و خارجی :طراحی و معماری شهر ممنوعه اثار برجسته و بی همتاست و نشاندهنده فرهنگ و سنت دیرینه این کشور و دستآورد های برجسته صنعتگران در زمینه معماری در 500 سال پیش است. 580 سال از ساخت این شهر ممنوعه سپری گشته است.

پس از ورود به شهر ممنوعه و تهیه یک بلیت ۴۰ یوانى ۹ اژدهاى طلایى قصرها مشاهده میشود. شش قصر غربى را که هر یک مساحتى بیش از ۳۰۰ مترمربع با سقف هایى منقش به نقاشى هاى چین باستان دارد.اگر روزی به این منطقه سفر کردید, کمى در باغ امپراتورى بنشینید، زیر آلاچیق ها نفسى تازه کنید و از بوى عطر گل ها و بوته هاى مینیاتورى باغ امپراتورى لذت ببرید. همین طور که در مسیرى سنگ چین شده از میان عطر و رایحه گل ها و فواره هاى آب مى گذرید، کم کم به انتهاى شهر هدایت مى شوید. انتهایى که تاریخ نیم قرن امپراتورى چین را به وضوح براى شما بازگو کرده است



تاريخ : یکشنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٧ | ۸:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

شهر ممنوعه

در دهه 1980 دولت چین بیش از یکصد انبار زیر زمینی ساخته که بیشتر گنجینه‌های شهر ممنوعه در این کاخ زیر زمینی نگهداری شده است. مجموعه معماریهای شهر ممنوعه نماد فرهنگ درخشان چین است. به عقیده معماران چینی و خارجی: طراحی و معماری شهر ممنوعه آثاری برجسته و بی‌همتاست و نشان‌دهنده فرهنگ و سنت دیرینه این کشور و دستآورد‌های برجسته صنعتگران در زمینه معماری در 500 سال پیش به‌حساب می‌آید. 580 سال از ساخت این شهر ممنوعه سپری شده‌است. بیشتر معماریها کهن است. در سالهای اخیر شمار گردشگران شهر ممنوعه چند برابر افزایش یافته است. شمار آنان در سال گذشته از 10 میلیون نفر فراتر رفت. به ‌منظور حفاظت بهتر شهر، دولت چین از سال گذشته شروع به تعمیر همه‌جانبه این شهر کرد و تعمیر آن 20 سال ادامه خواهد داشت. ‏

این مجموعه شگفت‌انگیز و زیبا چنان‌است که ساعتها وقت صرف‌کردن هم نمی‌تواند همه آن را به ‌ما بنمایاند. استفاده کم‌نظیر از رنگ در طراحی و جدا‌کردن ساختمانها از یکدیگر همراه با ابداعات و هنرهای ظریف و بدیع هنرمندانی از رشته‌های مختلف، آن را به موزه‌ای از خلاقیت هنرمندان چینی بدل کرده‌ است و در هر سازه‌ای نشانی از تعابیر و دیگاههای فلسفی چین باستان دیده می‌شود. کارهای شگفت‌انگیزی که روی سنگ مرمر شده‌ است و تراشیدن فرسک بر روی یک سنگ مرمر به وزن دوتن که به‌صورت یک‌تکه کار شده، چنان خیره‌کننده‌ است که روح را نوازش می‌کند.‏
از سال 1924 بازدید از این مجموعه به عنوان کاخ موزه برای عموم آزاد گردید و ممنوعه بودن آن پایان پذیرفت. شهر ممنوعه یا شهر شاهان که همینک به صورت «موزه ی عموم» میزبان میلیون ها علاقه مند به فرهنگ و هنر چین می باشد در سال 1987 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. این اثر فرهنگی – هنری نه تنها برای مردم چین با ارزش است بلکه در سطح جهان نیز مقامی والا و سندی برای تاریخ – فرهنگ و هنر خاور دور می باشد. این مجموعه بزرگترین و کاملاترین مجموعه ی معماری چوبی جهان به شمار می رود و خود به تنهایی روایت کننده ی تاریخ معماری چین می باشد. شهر ممنوعه تشکیل شده است از مجموعه ای از کاخ ها که در سال 1406 میلادی با دستور جودی دومین امپراطور سلسله مینگ در مدت زمان 14 سال ساخته شدو در حدود پنج قرن دو سلسله ی مینگ و چینگ به چین از داخل شهر ممنوعه حکومت کردند و 24 امپراتور در این شهر اقامت داشتند.

قصر باستانی به رنگ های سبز و زرین و با عظمت و پرشکوه به نظر می آید و یکی از پنچ قصر بزرگ ( قصر باستانی پکن ، کاخ ورسای فرانسه ، کاخ باکینگهام انگلستان، کاخ سفید آمریکا و کاخ کرملین روسیه ) در جهان شهرت دارد. اکتبر سال 1925 موزه " گوگون " ایجاد شد که بزرگترین موزه درجه ملی جامع برای حفظ و ذخیره آثار باستانی که آثار تاریخی دربار سلطنتی قسمت عمده آن را تشکیل می دهد و معماری سلطنتی محسوب می شود. چون در این موزه گنج های هنری سلسله های مختلف چین به معرض نمایش گذاشته شده اند ، غنی ترین گنجینه فرهنگی و هنری چین به حساب می آید.
معماری سلطنتی گوگون بزرگترین ، کاملترین مجموعه باستانی موجود کنونی چین است که با مساحت کل بیش از 720 هزار متر مربع " دریای قصرها " نامیده شده است. مقیاس آن با عظمت و پرشکوه بوده و فوق العاده مجلل بنظر می رسد. یک محور تمام قصر باستانی را به هم پیوند داده است و آن مسیرمحوری شهر پکن می باشد. سه کاخ بزرگ و سه حرمسرای پشتی و باغ سلطنتی هم در این خط محوری واقع شده اند. در دو طرف کاخ های مرکزی ، بسیاری عمارات با شکوه و عظمت و قرینه قرار دارد. این کاخ ها و عمارات به دو قسمت دربار در جلو و بناهای عقب تقسیم می شود. سه کاخ تای خه ، جون خه و بائو خه مرکز قسمت اول را تشکیل داده و عمارات ون خوا و وو این در دو جناح آن قرار دارند. کاخ چیان چینگ ، عمارت جیائو تای و کاخ کوننین مرکز قسمت دوم را تشکیل داده و شش عمارت شرقی و غربی در دو طرف آن واقع است که ترتیب منظمی دارد. در چهار گوشه شهر ممنوعه عمارات کوچک و ظریفی ساخته شده است که باصطلاح " 9 تیر سقفی و هجده ستون " خوانده می شود و فوق العاده زیباست.

در بعضی کاخ ها و عمارات موزه گوگون ، تالار و سالن های جامع مانند هنر تاریخی ، نقاشی ، ظروف سفالین و چینی با رده بندی ، ظروف مفرغی ، صنایع و هنرهای دستی سلسله های مینگ و چینگ ، کتیبه ، اسباب بازی ، چهار گنج اطاق مطالعه ( قلم مو ، شمش مرکب ، سنگ مرکب و کاغذ ) ، بازیچه اسباب بازی ، جواهر و نمایشگاه آثار تاریخی کتب مبادی و اصولی دربار سلطنتی سلسله چینگ دیده می شود . آمار نشان می دهد این آثار یک ششم تعداد کل آثار باستانی سراسر چین را تشکیل می دهد و غنی ترین موزه جمع آوری و ذخیره آثار باستانی در چین بوده و نیز موزه فرهنگی و هنری باستانی معروف در جهان است. بسیاری از آثار تاریخی این مکان گنجینه ملی بی نظیر و پرارزش بشمار می روند. 3کاخ بزرگ، 3حرمسرا و باغ سلطنتی در این محور قرار گرفته‌اند. در دو طرف کاخ‌های بزرگ و مرکزی، عمارت‌های کوچکی به صورت قرینه واقع شده‌اند که به دو قسمت دربار جلو و بناهای عقب تقسیم می‌شوند. سه کاخ تای‌خه، جون‌خه و بائوخه مرکز قسمت اول را تشکیل داده و عمارات ون‌خوان و وواین در دو طرف آن قرار دارند.

کاخ چیان چینگ، عمارت جیائوتای و کاخ کوننین نیز مرکز قسمت دوم را تشکیل داده و 6عمارت شرقی و غربی در دو طرف آن به صورت منظمی قرار گرفته‌اند. در چهار گوشه شهر ممنوعه، عمارات کوچک و ظریفی نیز قرار دارند که در اصطلاح «9تیر سقفی و 18ستونی» نامیده می‌شوند.

در بعضی کاخ‌ها و عمارات موزه گوگون، تالار و سالن‌های جامع هنر، تاریخ، نقاشی، ظروف سفالین و چینی با رده‌بندی ظروف مفرغی، صنایع دستی سلسله‌های مینگ و چینگ، کتیبه، اسباب‌بازی، چهار گنج اتاق مطالعه که شامل قلم‌مو، شمش مرکب، سنگ مرکب و کاغذ است، دیده می‌شود.

این اثر نادر با ساختگاهی (سایت) مستطیل شکل مساحتی حدود 72 هکتار را در برمی گیرد.961 متر طول در امتداد شمال به جنوب و 753 متر عرض در امتداد شرق به غرب. شهر ممنوعه که در ساخت آن از مصالح طبیعی و بسیار ساده استفاده شده است از گنجینه‌های تاریخی چین به شمار می‌آید که به مدت 5 قرن امپراتوران چین از آن بر این سرزمین حکم راندند.

دیواری با ارتفاع 10 متر و خندقی با عرض 52 متر دورتا دور مجموعه را فراگرفته است.دیوار در هر ضلع خود یک دروازه را جای داده است.بر روی ضلع جنوبی دروازه نیمروز ( Meridian Gate ) و بر روی ضلع شمالی دروازه نیروی ایزدی ( Gate of Divine Might ) قرار دارد.دیوار ها ضخیم هستند و طوری طراحی شده اند که در برابر آتش توپخانه آن زمان مقاومت کنند.در واقع شهر دارای استحکامات سخت و محکم در داخل است. در جنوب آن دو میدان بزرگ وجود دارد و در درون آن حیاطها و قصر های بلندی ساخته گردیده است. قصر " تای حه " یکی از سه قصر بزرگ است و......

 

 

 

 

 



تاريخ : چهارشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٧ | ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

میدان تیان آن من پکن

 

 

بازدید از دیدنی های شهر پکن بدون دیدن میدان "تیان آن من" بی معنی خواهد بود. این میدان بزرگترین میدان جهان است و دقیقاً در مرکز شهر پکن قرار دارد. تیان آن من به معنای دروازه صلح آسمانی، در دوران امپراتوری سلسله مینگ و چینگ نقش دروازه های ورودی شهر ممنوعه را بازی می کرد و مردم عادی در آن زمان اجازه ورود به این میدان را نداشتند. پس از تاسیس جمهوری خلق چین و فروپاشی امپراتوری، ساختمان های دیگری در این میدان احداث شد. حال، شهر ممنوعه در شمال، آرامگاه مائو در جنوب، مجلس ملی چین با 10000 نفر نماینده و موزه ملی و تاریخ به ترتیب در غرب و شرق این میدان قرار دارند. در وسط میدان نیز یک بنای یادبود قهرمانان ملی قرار دارد و نام آنها روی آن حک شده است.

سالن مجلس ملی نمایندگان خلق

این عمارت که در جناح غربی میدان "تیان آن من " در بیجینگ واقع است ، مکان فعالیتهای سیاسی ودیپلماتیک مقامات رهبری کشور و مردم و نیز یکی از عمارات مهم نمونه چین میباشد.سالن مجلس ملی نمایندگان خلق که مساحت ساختمان آن بیش از 170هزار متر مربع است ،در سال 1959احداث گردیده که در آن بیش از 100سالن و اطاق جلسه وجود دارد و هر یکی ازآنها ویژگی خود را دارد. این عمارت با پیش آمدگی لبه بام ساخته شده با کاشی های سبزو زرد فام ،با ستونهای بلند و صحنه مرمری و بناهای بلند در اطراف ، شکوه و جلال بی همتائی از خود نشان میدهد و با میدان "تیان آن من" یک نقاشی پرشکوه و زیبای شگفت آنگیزو دیدنی را تشکیل میدهد.از نظر سبک معماری ، در سازندگی این سالن نه تنها ایده سنتی طراحی حفظ شده بلکه چکیده معماری خارجی نیز مستفید گردیده است . هر گوشه از میدان را که نگاه می کنید پر از گل است. برخی از این گلکاری ها دائمی و برخی دیگر به خاطر المپیک انجام شده است. روزشمار شروع المپیک که دولت چین 4 سال پیش آن را در گوشه ای از ساختمان موزه ملی نصب کرده نشان دهنده زمان باقی مانده المپیک پکن می باشد.رسیده ایم جلوی مهمترین قسمت میدان، یعنی شهری که 24 امپراتور چین به مدت 500 سال در آن زندگی و بر مردمی حکومت کردند که اجازه ورود به این شهر را اصلا نداشتند. شهر ممنوعه.

اعتراضات میدان تیان آن من در سال 1989 رشته ای از تظاهرات بود که به رهبری دانشجویان، روشنفکران و فعالان کارگری در جمهوری خلق چین در فاصله 15 آوریل تا 5 ژوئن 1989 اتفاق افتاد. اگرچه این اعتراضات فاقد علت یا رهبری واحد بود، شرکت کنندگان در آن به طور کلی نسبت به حکومت حزب کمونیست چین معترض بودند و اعتراضات آنان از انتقادهای جزئی تا استقرار دموکراسی کامل و آزادیهای گسترده تر را در بر می گرفت. گرانیگاه تظاهرات میدان تیان آن من در پکن بود اما تظاهرات وسیعی در همه شهرهای چین از جمله شانگهای صورت گرفت که در سرتاسر مدت داعتراضات شکل آرام خود را حفظ کرد. در پکن، یورش نظامی دولت بر معترضان منجر به کشته و زخمی شدن شمار زیادی از شهروندان شد. به دنبال این اعتراضات، دولت چین اقدام به دستگیری گسترده به منظور سرکوب معترضان و حامیان آنها و تهاجم نظامی به سایر اعتراضات در سراسر چین و ممنوعیت فعالیت رسانه های خارجی در کشور و کنترل شدید پوشش خبری در رسانه های خلق چین کرد. اعضای حزب که نسبت معترضان اظهار همدردی کرده بودن پاکسازی شدند و چندین عضو برجسته تحت بازداشت خانگی قرار گرفتند از جمله دبیرکل حزب، ژائو زیانگ. سرکوب خشونت آمیز اعتراضات میدان تیان آن من، محکومیت گسترده و بین المللی دولت خلق چین را به دنبال داشت.خارج از چین اغلب از این رویداد تحت عنوان مکان وقوع آن: میدان تیان آن من در پکن نام برده می شود.

از 1978 دنگ شیائوپینگ، رشته ای از اصلاحاات اقتصادی و سیاسی را آغاز کرده بود که به پیاده سازی تدریجی اقتصاد بازار و اعطای برخی آزادیهای سیاسی منجر شد که موجب بازتر شده نظام ایجاد شده توسط مائو زدونگ شد. در آغاز سال 1989 این اصلاحات موجب بروز نارضایتی در دو دسته از مردم شده بود.گروه نخست دانشجویان و روشنفکران بودند که اصلاحات را ناکافی و چین را نیازمند اصلاح نظام سیاسی می دانستند .علاوه بر این این گروه شاهد آزادیهای سیاسی بودند که تحت عنوان "گلاسنوست" توسط میخاییل گورباچف [در شوروی] ایجاد شده بود.دسته دوم، شامل کارگران صنایع شهری، کسانی بودند که گمان می کردند اصلاحات بیش از حد مورد نیاز بوده اند. تقلیل کنترلهای اقتصادی موجب بروز تورم و بیکاری شده بود که معاش آنان را در معرض خطر قرار داده بود.

منشأ اصلی اعتراضات 1989 در میدان تیان آن من مرگ دبیرکل سابق حزب، هو یائوبانگ بود. "استعفا"ی هو یائوبانگ از منصب دبیرکلی حزب کمونیست چین در 16 ژانویه 1987 اعلام شده بود. درخواستهای صریح او برای اصلاحات پرشتاب و تفکر باز او درباره افراطی گری مائوئیستی، بدنبال اعتراضات دموکراسی خواهانه دانشجویی 1986-1987 او را به یک قربانی مناسب در نظر دنگ شیائوپبنگ مبدل کرده بود. به همراه این استعفا اقرارنامه تحقیرآمیزی بود که به دستور کمیته مرکزی حزب کمونیست منتشر گردید. مرگ ناگهانی هو یائوبانگ در اثرحمله قلبی در 15 آوریل 1989 فرصت مناسبی را در اختیار دانشجویان قرار داد تا بار دیگر حضور به هم رسانند نه تنها برای بزرگداشت دبیرکل فقید بلکه برای آنکه خواست خود را مبنی بر نقض حکم صادره علیه او اعلام دارند و در ضمن توجه همگان را به اعتراضات دموکراسی خواهانه 1986-1987 و نیز اعتراضات "دیوار دموکراسی" در 1978-1979 جلب کنند.

اگرچه اعتراضات اولیه را دانشجویان و روشنفکران با اعتقاد به عدم کفایت اصلاحات و لزوم رفرم در نظام سیاسی چین اغاز شده بود، آنها توانستند بسرعت حمایت کارگران صنایع را اعتقاد به افراط در اصلاحات داشتند، نسبت به خود جلب کنند. علت این اتحاد آن بود که رهبران اعتراضات بر موضوع فساد که فصل مشترک دو گروه بود تمرکز کردند. علاوه بر این دانشجویان توانستند به الگوی سنتی چینی از روشنفکر ازخود گذشته ای که حقیقت را به قدرتمندان اظهار می کند، تمسک پیدا کنند.برخلاف اعتراضات تیان آن من در 1987 که تنها دانشجویان و روشنفکران را دربرمی گرفت، قیام 1989 به دلیل تورم و فساد فزاینده، توانست حمایت کارگران شهری را به خود جلب کند. در پکن شمار فراوانی از مردم از آنها پشتیبانی کردند. آمار معترضین در شهرهای بزرگ دیگر چین مثل "اورومکی"، "شانگهای" و "چونگ کینگ" و بدنبال آنها در هنگ کنگ، تایوان و جوامع چینی امریکای شمالی و اروپا نیز به همین ترتیب افزایش یافت.

در چهارم مه نزدیک به 100000 دانشجو و کارگر در پکن راهپیمایی کردند و خواستار مطبوعات آزاد و نیز گفتگوی رسمی نمایندگان منتخب دانشجویان با مسؤولان شدند. دولت پیشنهاد گفتگو را نپذیرفت و اعلام کرد تنها با اعضای منصوب سازمانهای دانشجویی مذاکره خواهد کرد. در سیزدهم مه، دو روز پیش از بازدید رسمی میخاییل گورباچف رهبر اصلاح طلب شوروی که با تبلیغات وسیع همراه بود، دسته های عظیمی از دانشجویان میدان تیان آن من را تسخیر و ضمن شروع اعتصاب غذا، بر خواسته های خود مبنی بر پس گرفتن اتهامات وارد شده در "روزنامه خلق" و پذیرش گفتگو با نمایندگان منتخب دانشجویی اصرار ورزیدند. صدها دانشجو در اعتصاب غذا مشارکت و هزاران دانشجوی دیگر و بخشی از مردم پکن نیز به مدت یک هفته آنها را همراهی کردند.

اعتراضات و اعتصابات در بسیاری از دانشگاههای سایر شهرهای چین آغاز شد و دانشجویان بسیاری برای ملحق شدن به تظاهرات رهسپار پکن شدند. به طور کلی تظاهرات میدان تیان آن من به شکلی منظم برگزار شد؛ دانشجویان روزانه از مراکز آموزشی در مناطق مختلف پکن اقدام به راهپیمایی می کردند و به نمایش یکپارچگی خود از طریق تحریم کلاسهای درس و نیز بسط مطالبات خود مبادرت می ورزیدند. آنها در طی راهپیمایی خود بسوی میدان سرود جهانی سوسیالیستها “The Internationale” را می خواندند. حتی دانشجویان در یک اقدام تعجب برانگیز پلیس را برای دستگیر کردن سه مرد اهل استان "هونان" از جمله "یو دونگیو" که به تصویر بزرگ مائو در سمت شکالی میدان مرکب پرتاب کرده بودند، یاری رساندند و بدینوسیله احترام خود را نسبت به دولت به نمایش گذاشتند.

سرانجام دانشجویان به این نتیجه رسیدند که برای استوار ماندن جنبش و جلوگیری از تضعیف حرکت، اعلان اعتصاب غذا ضروریست. این تصمیم یکی از لحظات تعیین کننده در مبارزه آنان بود. اعتصاب غذا در مه 1989 آغاز شد و با مشارکت بیش از یکهزار تن گسترش یافت. اعتصاب غذا موجب افزایش حمایت عمومی از دانشجویان شد و عامه مردم پکن به یاری اعتصاب کنندگان شتافتند؛ نپذیرفتن خوراک و نترسیدن از کیفرهای دولتی موجب شد تا شاهدان باور کنند که دانشجویان به دنبال مطالبات صنفی خود نیستند بلکه در حقیقت خود را فدایی عموم مردم چین کرده بودند.

جمله "ما پیر شده ایم و دیگر برایمان اهمیتی ندارد" از آن پس نقل محافل شد. بازدید ژائو از میدان آخرین ظهور او در میان مردم بود.
تلاشهای نسبتاً موفقیت آمیزی برای مذاکره با دولت که در "ژونگ نان های" مقر حزب کمونیست و مجتمع رهبری قرار داشت صورت گرفت. همزمان با بازدید میخاییل گورباچف، رسانه های خارجی فراوانی در چین حضود داشتند. این رسانه ها، اعتراضات را تحت پوشش خبری وسیع قرار دادند که با استقبال تظاهرکنندگان همراه بود اما به موفقیت آنها در تحقق اهدافشان خوش بین نبودند. در اواخر روزهای تظاهرات، تندیس الهه دموکراسی در میدان نصب شد و به عنوان سمبل اعتراضات به نظر بینندگان تلویزیونها رد سراسر جهان رسید.
در آغاز کمیته دایمی پولیتبورو (شورای عالی سیاستگذاری در حزب کمونیست) و اعضای ارشد حزب (مقامات سابق دولت و حزب که بازنشسته اما صاحب نفوذ بودند) امیدوار بودند که تظاهرات بسرعت خاتمه یابد و اجرای یک رشته اصلاحات و رسیدگی های ظاهری رضایت معترضین را تأمین خواهد کرد. آنها تمایل داشتند که حتی المقدور از خشونت اجتناب کنند و لذا در ابتدا کوشیدند با اتکا به دستگاه عریض و طویل حزب، دانشجویان وادار به ترک تظاهرات و بازگشت به کلاسهای درس کنند. یکی از موانع اصلی در برابر اقدام جدی، آن بود که حتی بسیاری از رهبران حزب از مطالبات دانشجویان بویژه مسأله فساد، جانبداری می کردند. اما یک مشکل عمده آن بود که مجموعه معترضین را افرادی با دیدگاههای گوناگون تشکیل می دادند و لذا دولت بدرستی نمی دانست که به چه طرفی باید مذاکره کند و مطالبات آنها در حقیقت چیست. آشفتگی و عدم تصمیم گیری در میان اعتراض کنندگان به دولت نیز سرایت کرده بود. رسانه های رسمی، این آشفتگی را در عناوین خبری "روزنامه خلق" گاه با اظهار همسویی با دانشجویان و گاه با محکوم کردن آنان منعکس می کرد.در میان سران، دبیرکل حزب "ژائو زیانگ" بشدت خواستار برخورد مسالمت آمیز با تظاهرکنندگان بود در حالی که "لی پنگ" از برخورد شدید جانبداری می کرد. سرانجام، تصمیم برخورد شدید با تظاهرات، توسط عده ای از اعضای ارشد حزب که پایان حکومت تک حزبی را بازگشت به هرج و مرج دوره انقلاب فرهنگی می دیدند، اتخاذ گردید. اگرچه اغلب این افراد حائز مناصب رسمی نبودند اما سرنخ ارتش را در دست داشتند. دنگ شیائوپینگ ریاست کمیته مرکزی نظامی را بر عهده داشت و از اختیار اعلام حکومت نظامی برخوردار بود؛ یانگ شانگ کون رئیس جمهور خلق چین بود که اگرچه طبق قانون اساسی سال مصوب 1982 یک مقام تشریفاتی بود اما فرمانده رسمی کل قوای مسلح شمار می آمد. اعضای ارشد حزب طولانی شدن تظاهرات را تهدیدی علیه ثبات کشور می دانستند. دانشجویان از سویی ملعبه طرفداران لیبرالیزم طبقه متوسط قلمداد می شدند که در پشت صحنه، سرنخها را در دست داشتند و از سوی دیگر ابزار دست برخی عناصر حزب به شمار می آمدند که به دنبال جاه طلبی های خود بودند.

قیام میدان تیان آن من مفهوم آزادسازی سیاسی را که در اواخر دهه 1980 مورد علاقه عموم بود، خاموش کرد. در نتیجه بسیاری از طرح‌های اصلاحات سیاسی که در طول دهه 1980 مطرح شدند به بوته فراموشی سپرده شدند. اگرچه از آن پس آزادیهای فردی اندکی افزایش یافت اما گفتگو درباره تغییرات ساختاری در دولت و نقش حزب کمونیست چین همچنان یک تابوست.
علی رغم انتظار غرب مبنی فروپاشی زودهنگام جمهوری خلق چین و جایگزینی جنبش دموکراسی چین، در آستانه سده 21ام همچنان حکومت در کنترل مطلق حزب کمونیست باقی ماند و جنبش دانشجویی که در تیان آن من آغاز شده بود گرفتار بی نظمی کامل شد.
در هنگ کنگ، قیام میدان تیان آن من به این نگرانی دامن زد که دولت چین به تعهدات خود در قبال یک کشور ـ دو نظام در آستانه انتقال مجدد به چین در 1997عمل نخواهد کرد. یکی از عواقب این نگرانی، تلاش فرماندار جدید "کریس پتن" برای گسترش اختیارات شورای قانونگذاری هنگ کنگ بود که منجر به بروز تنشهایی در رابطه با دولت چین شد.پیش از قیام براساس قانون اساسی 1982، ریاست جمهور عمدتاً یک مقام تشریفاتی بود. بر اساس قرارداد، قدرت میان رئیس جمهور، نخست وزیر و دبیرکل حزب کمونیست که افراد مختلقی بودند تقسیم شده بود تا از زیاده رویهای ناشی از دیکتاتوری از نوع مائو جلوگیری شود. اما پس از آنکه "یانگ شانگ کون" از قدرت ذخیره خود به عنوان فرمانده کشور برای تحریک ارتش استفاده کرد، ریاست جمهور دوباره از قدرت واقعی برخوردار شد. در نتیجه، رئیس جمهور با دبیرکل حزب یکی و به قدرت برتر کشور تبدیل شد.
در 1989 نه ارتش چین و نه پلیس پکن، هیچکدام ادوات ضدشورش کافی مثل گلوله های پلاستیکی و گاز اشک آور که عموما در کشورهای غربی برای مقابله با شورشها مورد استفاده قرار می گیرد، در اختیار نداشتند. پس از قیام میدان تیان آن من، پلیس ضدشورش در شهرهای چین به ادوات غیرکشنده برای کنترل شورشها مجهز شدند.

قیام تیان آن من موجب قطع روند اصلاحات اقتصادی نشد. به طور مثال درست پس از قیام، محافظه کاران درون حزب کمونیست کوشیدند برخی اصلاحات بازار آزاد را که تحت لوای اصلاحات اقتصادی انجام شده بود برچینند و کنترلهای دولتی را احیا کنند. اما این تلاشها با مقاومت سرسختانه استانداران روبرو شد و در اوایل دهه 1990 بدنبال فروپاشی اتحاد شوروی و سفر دنگ شیائوپینگ به جنوب، بکلی شکست خورد. تداوم اصلاحات منجر به رشد اقتصادی در دهه 1990 گردید و سبب شد دولت حمایت عمومی را که در 1989 از دست داده بود دوباره به دست آورد. علاوه بر این هیچ یک از سران وقت دولت نقش مهمی در اخذ تصمیم حمله به تظاهرکنندگان نداشتند و یکی از شخصیتهای برجسته رهبری نخست وزیر "ون جیابائو" دستیار "ژائو زیانگ" و مسی بود که او را در ملاقات با معترضین همراهی کرده بود. امروزه، پیشرفت در برخی بخشهای اقتصادی موجب بهبود وضع زندگی بسیاری از مردم چین شده و فضای اقتصادی باز شده و دسترسی به کالاها تسهیل شده است.
رهبران قیام تیان آن من قادر به ایجاد یک جنبش یا ایدئولوژی واحدی نبودند که بتواند تا اواسط دهه 1990 دوام بیاورد. بسیاری از رهبران دانشجویی به طبقه نسبتاً مرفه جامعه تعلق داشتند و در نگاه مردم عادی دسترس ناپذیر به نظر می رسیدند. بعضی از آنها سوسیالیست بودند و هدف آنها بازگرداندن چین به مسیر سوسیالیستی بود. بسیاری از سازمانهایی که به دنبال تیان آن من ایجاد شده بودند بسرعت و به دلیل اختلافات درونی مضمحل شدند. بسیاری از جوانان چینی امروزه بواسطه رشد قدرت کشور، برای توسعه اقتصادی، ملی گرایی، احیای اعتبار چین در امور بین المللی و مشکلات موجود دولت در اموری مانند وضعیت سیاسی تایوان یا اختلاف با ژاپن درباره جزایر دیائویو اهمیت بیشتری قایل هستند.
در دیدگاه روشنفکران چین، اثرات قیام تیان آن من موجب بروز شکاف بین نسلها شده است. روشنفکرانی که در هنگام قیام در دهه سوم زندگی خود بودند، نسبت به دانشجویان جوانتر که پس از آغاز اصلاحات دنگ شیائوپینگ متولد شده اند، تمایل کمتری به حمایت از دولت جمهوری خلق چین از خود نشان می دهند.
در میان کارگران بخش صنعت، ادامه اصلاحات اقتصادی در دهه 1990 از یک سو موجب بالاتر رفتن استاندادهای زندگی و از سوی دیگر سبب افزایش نوسانات اقتصادی شده است. اعتراضات کارگری بر سر موضوعاتی همچون عدم پرداخت دستمزد و فساد محلی همچنان مکرراً به وقوع می پیوندد و شمار آنها به چندهزار در سال می رسد. به نظر می رسد حزب کمونیست چین تمایلی به مواجه شدن با واکنشهای منفی در قبال سرکوب این اعتراضات ندارد منوط به آنکه اعتراضها در شکل محلی انجام گیرد و خواستار اصلاحات اساسی تر نباشد و با هماهنگی کارگران دیگر صورت نپذیرد. برخلاف 1989 به نظر می رسد کانون نارضایتی ها امروزه در نواحی روستایی چین باشد که شاهد رکود درآمد در دهه 1990 بوده اند و از جهش اقتصادی در طول ان دهه سهمی عاید انها نشده است. اما همانگونه که عدم سازماندهی و پراکندگی روستاییان مانع از حرکت آنها در جهت حمایت از دولت در 1989 شد، همین عوامل سبب شده است که در ابتدای سده 21 نیز نتوانند علیه دولت به اقدامی دست بزنند.
در سال 2006، برنامه “
Frontline” در تلویزیون امریکایی PBS تصاویری را پخش کرد که در دانشگاه پکن ـ که بسیاری از دانشجویان آن در قیام 1989 مشارکت داشتندـ ضبط شده بودند. عکسی از "تانکمرد" را به چهار دانشجو نشان دادند اما هیچکدام نتوانستند بگویند موضوع عکس چیست. بعضی گفتند که آن عکس مربوط به یک رزه نظامی یا برنامه نمایشی است. این موضوع یا نشاندهنده سانسور شدید قیام در چین است و یا نمایانگر تأثیر تلقین های سیاسی است به نحوی که چنین دانشجویانی از تصویری که به منزله یک سمبل در جهان آزاد شناخته می شود، هیچ خبری ندارند.



تاريخ : پنجشنبه ۱٦ آبان ۱۳۸٧ | ٧:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

بعد از بازدید از دیوار چین قرار است برای ناهار به رستورانی در همان حوالی برویم. هیچ رستورانی که غذا به سبک ایرانی داشته باشد، در آن منطقه نیست، پس ناچاریم به غذای مالزیائی قناعت کنیم. اگرچه بیش‌تر غذاها اصلاً با ذائقه‌ی ما هماهنگ نیست، اما باز هم آن وسط بالاخره می‌توانی چیزهایی برای خوردن پیدا کنید. به هر حال وضع غذا اقلاً در بِی‌جینگ بسیار به‌تر از وضعیت رستوران‌های کشورهایی مثل تایلند، مالزی یا سنگاپور می باشد.

بعد از ناهار به سمت کارخانه‌ی ظروف چینی راه می‌افتیم. در کارخانه‌ی ا با مراحل تولید ظروف از ابتدا تا انتها آشنا می‌شویم. یکی از هنر های بسیار زیبای چین که عمده توریست های کشور های مختلف مشتری پر وپا قرص آنها هستند. کارگاه میناکاری یکی از قدیمی ترین و زیباترین هنرهای دستی مردم چین می باشد.

 برای ساخت این ظروف ابتدا طرح مورد نظر را روی ظرف مسی میکشند سپس روی طرح مورد نظر را با مفتولهای سیمی  نازک پوشانده و با چسب می چسبانند.  سپس روی آن رابا رنگهای معدنی رنگ میکنند وآنرا درداخل کوره هایی با درجه حرارت بسیار بالا  قرار میدهند تا مفتولها ذوب شده وجزئی از ظرف شوند  سپس آنهارا از کوره درآورده و  مجدد رنگ کرده و دوباره در کوره قرار میدهند.با تکرار متناوب این کار مس با این رنگها در میاویزد.آنگاه سطح ظرف مورد نظر را با زغال چوب صیقل داده وروبش را رنگ لعاب میزنند. 

 بعد از کارگاه ظروف مینا کاری باتفاق آلیس سری هم به کارگاه سنگ های یشم می زنیم که واقعا در نوع خودشان شاهکارند. یشم یک سنگ قیمتی است که چینیان به آن علاقه زیادی دارند و از قدیم الایام خوش یمن دانسته شده است که دارای قوه سحرآمیز برای رفع شرارت و پیشگیری از پیش آمدهای نحس می باشد. یشم سبز یکی از نفیس ترین و گرانبهاترین انواع سنگ های یشمی محسوب می شود. زینت آلات، تولیدات صنایع و هنرهای دستی و جواهرات زینتی گوناگون که امروز با یشم سبز درست می شود ، مورد علاقه بسیاری از جمع آورندگان آثار هنری و مصرف کنندگان چینی است. با این حال بدلیل ورود یشم سبز جعلی به بازار، تعداد ارگان های تشخیص و ارزیابی این سنگ در سالهای اخیر در چین بطور مستمر بیشتر شده است. این ارگان ها به مردم در این زمینه خدمات تشخیص حرفه ای می دهند.

کار تشخیص و ارزیابی سنگ های یشمی بسیار مشکل است. حتی استاد کاران متخصص هم نمی توانند صحت کامل آن را تضمین کنند. امروز زینت آلات یشمی به خانه های مردم عادی وارد شده است. با این حال برای افراد عادی چگونگی تشخیص و ارزیابی سنگ های یشمی همچنان مشکل است.

یشم سبز یک نوع ماده معدنی است و دارای رنگهای گوناگون از جمله سبز، زرد کم رنگ ، سفید ، بنفش و سرخ می باشد. یشم سبز که ساختار آن سبز است فوق العاده کمیاب می باشد و بسیار گرانبها است. قیمت یک دستبند یشم سبز در حراج بین المللی ، به چند میلیون یوان می رسد. به همین دلیل سودجویان به جعل آن مبادرت می ورزند.

با این حال با توجه به بالا رفتن قیمت یشم سبز در بازار ، جعل این شی نیز روز بروز بیشتر شده است. برخی از آنها با دستگاه لیزر رنگ می شود و با چشمان غیرمسلح نمی توان فراورده های یشم را تشخیص داد. برای تشخیص واقعی این فراورده ها باید از دستگاه های علمی و فنی استفاده کرد.

دیکروسکوپ یک نوع دستگاه تشخیص یشم سبز است . با قرار دادن دیکروسکوپ برروی یشم سبز مشخص می شود که یشم سبز به رنگ آمیخته شده و دارای رنگ های قهوه ای و خرمایی است. یشم سبز رنگ نشده ، همانند سبز زمردین است. این تنها یک نوع دستگاه است و دستگاه های زیادی برای تشخیص یشم سبز وجود دارد.

به موازات توسعه سریع صنف یشم سبز، در سال های اخیر تعداد ارگان های تشخیص یشم سبز در چین بیشتر شده است. در سراسر چین بیش از 60 ارگان تشخیص یشم سبز با مجوز دولتی کارمی کنند. دراین ارگان ها آزمایشگاه تخصصی و دستگاه های آزمایش و تشخیص وجود دارد. این ارگان ها می توانند گواهی نامه معتبر تشخیص ارائه دهند. علاوه بر این ، بمنظور تعمیم دانستنی های تشخیص یشم سبز در میان مصرف کنندگان ، ادارات ذی ربط چین همچنین در زمان های معین سلسله کنفرانس های علمی و فنی برپا می کنند تا خدمات رایگان جهت تشخیص یشم سبز و مشورت در اختیار مردم بگذارند. کارشناسان هشدار داده اند که هنگام خریدزینت آلات یشم سبز نباید تنها به تجربیات و بینایی اکتفا کرد بلکه باید تا حد امکان از ارگان تخصصی یشم سبز مساعدت گرفت.

سنگ یشم در دو نوع سخت و نرم وجود دارد که نوع سخت آن را jade  هم میگویند. رنگهای مختلف سفید ، سبز ، صورتی ، قهوه ای ، و سیاه دارد که رنگ سبز آن از همه معروفتر است و نوع سخت آن گرانتر از نوع نرم آن است. برخی از آنها دو رنگ دارند مثلا سفید و سبز که البته قسمت سبز آن به مرور پررنگتر هم میشه چینی ها اعتقاد دارند دو رنگ آن بهتر است و علامت خوشبختی و خوش یمنی است. آن را با طلا تلفیق میکنند و میگویند برای قلب خوب است و آرامش بخش است . سنگ jade که از همه انواع آن سخت تر است ،نمیشکند و برای برش شیشه نیز از آن میتوان استفاده کرد و سختی آن نزدیک به الماس است.  از رنگ سفید آن مدال المپیک را درست میکنند.

 مجسمه های  شیربعنوان سمبل چینی ها بوده و در بیشتر اماکن و کاخ ها و پارک های مهم آنها دیده میشود.در دهان این شیر ها یک گوی سنگی صاف و زیبائی قرار داده اند که در فرهنگ آنها دست کشیدن به آن خوش یمن بوده و شانس می آورد. نوع مجسمه ها و نیز طریقه نشستن این شیر ها منحصر بفرد بوده و مختص چین می باشد .جالب است بدانید حالت این شیرها کاملا غیر تهاجمی بوده و همانند دیوار بزرگ نشان دهنده خلق و خوی آرام و تدافعی چینی هاست که در طول تاریخ همواره مورد تهاجم واقع شده اند . در کل مردم چین مردمی آرام و خوش مشربی هستند.

تنوع رنگها در چین حیرت آوراست .برای ما ایرانی های نسل جدید روان شناسی رنگ ها ناشناخته و بی ارزش است .بی هیچ دلیلی و صرفا بر مبنای توهم و تفکرمردم خود را از نعمت رنگ ها محروم ساخته ایم. رنگ قرمز را رنگ دیوانگان ورنگ زرد را رنگ احمق ها  بحساب میآوریم و به رنگ های تیره وکسل کننده بها میدهیم .گویا خالق متعال برای ما در تفسیر رنگ ها آیه و وحی نازل کرده ، استفاده از فلان نوع لباس را نشانه تقوی و نوع دیگر نشانه بدبختی .یکی را حلال و دیگری را حرام میشماریم.با عملکرد های نادرست خودموجب عقده ای شدن جامعه میشویم .دین اسلام دین رحمت و دین آزادگی است ،آنقدر راحت و دلنشین است که حتی مردم آنرا در وجود فرد بیسواد ی که فقط خیاطی تنها سرمایه دنیوی اش است می بینند باورش میکنند چون که او به اصل و ریشه می پردازد نه  به فرع و شاخه .وقتی از مولا علی (ع) شیعه تر می شویم نتیجه اش این میشود که خانم ایرانی هنوز از مرز خارج نشده روسری اش را بر میدارد ،اما خانم با حجاب ترکیهای بخاطر آن دانشگاهش را هم رها می سازد . 

عمده جاهای دیدنی پکن را در سفر قبلی دیده بودیم لذا همکاران ما تصمیم گرفتند به خرید هایشان برسند لذا قرار شد فردا را به بازار بروند در اینجا من راجب شهر ممنوعه و کاخ تابستانی و میدان تیان آنمن و کارخانه پرورش مروارید توضیحاتی رامیدهم .


 



تاريخ : جمعه ۱٠ آبان ۱۳۸٧ | ٩:٠٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

در قسمت های مختلف دیوار تفاوت نژادها و قوم های مختلف به نحو بسیار چشمگیر و باور نکردنی، قابل مشاهده است. قسمت اعظم این دیوار که امروزه شاهد آن هستیم، در زمان امپراطوری "مینگ" ساخته شد. که از گذرگاه shanhaiguan در شرق چین شروع شده و تا گذرگاه jiayuguan در غرب ادامه دارد که در این میان از استان های Liaoning ، Hebei ، Beijing ، Tianjin ، Shanxi ، Inner Mongolia ، Ningxia ، Shaanxi و Gansu عبور می کند.
سابقه فرهنگی دیوار
این دیوار نمادی قابل توجه از فرهنگ مردم چین به شمار میرود. در این دیوار ترکیبی از سمبل های مردمی و اسطوره های چین به چشم میخورد. اما زیباترین و درعین حال غم انگیز ترین افساته ای که دراینباره نقل شده است، درباره فروریختن قسمتی از دیوار به خاطر "منگ چیانگنو" است. وی پس از کشته شدن شوهرش در حین ساخت این دیوار، در غم او بسیار گریست و پس از آن سرگذشت تلخ و غم انگیزی پیدا کرد. این داستان در کتاب ها و ترانه های عامیانه و اپراهای قدیمی نقل شده است و در میان مردم چین، بسیار مشهور است
دیوار چین که یکی از هفت اعجاز جهان شمرده می شود ، در جهان به لحاظ زمان ساخت طولانی ترین و بزرگترین مهندسی تدافعی نظامی در قدیم است . این دیوار در نقشه جغرافیایی چین 7000 کیلومتر امتداد یافته است. این اثر سال 1987 در "فهرست میراث جهانی " ثبت شد. تاریخ ساخت دیوار چین به قرن 9 قبل از میلاد باز می گردد. حکومت وقت چین برای جلوگیری از حملات ملیت های شمالی ، برجهای آتش برای خبر رسانی و یا قلعه های مرزی برای حصول اطلاعات دشمن را در ارتباط با دیوار و بر روی آن ایجاد کرد . در دوره حکمرانی سلسله های بهار وپاییز و کشورهای جنگجو ،میان دوک ها جنگ بر پا شد و کشورها با استفاده از کوه های مرزی به ساخت دیوار پرداختند تا سال 221 قبل از میلاد ،امپراتور چین شی خوان پس از به وحدت رساندن چین ، دیوارهای دوک ها را به هم متصل کرد که به صورت دیوار بزرگ در مرزهای شمالی بر روی کوه ها در آمد . او می خواست با این کار از حملات دشمن به مراتع شمالی جلوگیری کند. در این زمان طول دیوار چین به 5000 کیلومتر می رسید. در سلسله خان پس از سلسله چین طول دیوار به 10 هزار کیلومتر رسید. در تاریخ دو هزار و اندی ساله چین، حکمرانان دوران مختلف به ساخت دیوار چین پرداختند . تا اینکه طول دیوار به 50 هزار کیلومتر رسید. این میزان معادل گردش به دور کره زمین است .
دیواری که اکنون مردم مشاهده می کنند ، دیوار متعلق به سلسله مینگ (سال 1368 – سال 1644 ) است از غرب به دروازه " جایو گوان " در استان گان سو چین و از شر ق به ساحل رود یالو جیان در استان لیائو نینگ در شمال شرقی چین منتهی می شود و درمیان آن 9 استان- شهر و ناحیه خود مختار به طول 7300 کیلومتر وجود دارد و مردم انرا دیوار طولانی می نامند. دیوار چین به عنوان پروژه تدافعی بر روی کوه ها ساخته می شد از بیابان ها مراتع و لجنزارها عبور می کرد . کارگران طبق عوارض زمینی ،ساختار متفاوتی برای
ایجاد دیوار در نظر گرفتند که درایت و عقل نیاکان چین را نشان می دهد. دیوار بر مسیر کوه های پر فراز و نشیب امتداد یافته است . در بیرون دیوار پرتگاه های بلند دیده می شود . در واقع کوه و دیوار به یکدیگر پیوند خورده اند . لذا دشمن به هیچوجه
قادر به نفوذ به این دیوار نبود . دیوار چین معمولا با آجرهای بزرگ و سنگ مستطیل ساخته شده و در وسط ان خاک و خرده سنگ ریخته شده و ارتفاع ان 10 متر است در پهنای دیوار برای عبور چهار اسب کافی است و در یک ردیف عرض آن 4 -5 متر است تا در زمان انتقال غلات و سلاحها مشکلی ایجاد نشود . طرف درونی دیوار، نرده سنگی و در وجود دارد که به آسانی حرکت می کند . در فاصله معیینی سکوی دیواری ویا برج آتش برای خبررسانی ساخته شده است . سکوی دیواری برای ذخیره سلاحها و غلات و استراحت سربازان است و در جنگ مخفیگاه بوده است . هنگامی که دشمن
دست به حمله می زد برج های آتش روشن می کردند و سراسر کشور از حمله
آگاه می شدند . اکنون مقاومت دیوار چین به عنوان یک مانع نظامی از بین رفته است. اما زیبایی معماری مخصوص آن دیدنی است . زیبایی دیوار چین پر ابهت ، و باعظمت است. از دور دیواری بلند و پر پیچ و خم بر روی کوه ها همانند اژدهایی
در حال حرکت به چشم می خورد و صحنه ای شکوهمند ایجاد شده است . از نزدیک ، دروازه های پر ابهت ، دیوار ها ، سکوهای دیوار ی،برج های دیده بانی، برج های آتش هماهنگ با عوارض زمینی آکنده از دلربایی هنری است. دیوار چین دارای اهمیت تاریخی و فرهنگی و ارزش دیدنی است. چینی ها می گویند : " کسی که به دیوار چین صعود نکرده باشد ، قهرمان نیست ".
گردشگران چینی و خارجی از پیمودن دیوار احساس افتخار می کنند . حتی سران بسیاری کشورهای خارجی نیز فرصت دیدار از این اثر بزرگ را از دست نمی دهند . برخی از بخش های دیوار چین بخوبی حفظ شده است از جمله دیوار "بادلینگ " در نزدیکی بیجنیگ دیوار " سی ما تای " ، دیوار " موتیان یو " ، دروازه شان حای گوان در انتهای شرقی دیوار چین است که نخستین دروازه چین نامیده می شود و دروازه "جایوگوان" در انتهای غرب در گان سو ،این بخش ها همچنین از مکان های بسیار مشهور و دیدنی دیوار است و گردشگران زیادی در تمام سال از آنها بازدید می کنند .



تاريخ : پنجشنبه ٢ آبان ۱۳۸٧ | ۱٢:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()