شهر ممنوعه کاملا طبق نظام تشریفاتی سلسله های فئودالی و اصول طبقاتی ساخته شده است . این قصر  بر پایی فعالیتهای مهم از جمله نشست امپراتور بر تخت ، مراسم روز تولد امپراتوران ، جشن ها و مراسم لش گرکشی است . این قصر بر روی سکوی سنگی مرمری سفید به بلندای دو متر ساخته شده و بلندای قصر بیش از 35 متر و عرض آن 63 متر است وپرعظمت ترین و بزرگترین قصر چوبی چین به شمار می آید قصر "تای حه " قصر طلایی نامیده می شود.  طرح کلی، وسعت ،شیوه معماری ، رنگ و تزیینات همه نمایانگر امتیاز خاندان سلطنتی و سلسله مراتب اشرافی است. سه قصر این مجموعه یعنی قصر تای حه ،قصر جون حه و قصر بایو حه که توجه را بیشتر جلب می کنند، محل اعمال قدرت امپراتوری امپرتوران و بر پایی مراسم پرشکوه بوده است. قصر تای حه ،مرکز تمامی شهر ممنوعه و تخت سلطنتی طلایی رنگ امپراتور در این قصر دیده می شود. این قصر دارای مجلل ترین معماری در شهر ممنوعه است. این قصر در شمال میدان بر سکوی مرمری سفید رنگی به مساحت30 هزار متر مربع و بلندای 8 متر ساخته شده است. ارتفاع آن40 متر است که به لحاظ ارتفاع ، بلند ترین بنای شهر ممنوعه است.

در فرهنگ چین ، اژدها نماینده قدرت امپراتوری است و امپراتور "پسر آسمانی " اژدهای حقیقی" نامیده می شود. درون قصر تای حه در بالا و پایین با حدود 13 هزار شکل اژدها تزیین شده است . تعداد قصرها و اتاقها در شهر ممنوعه بسیار زیاد است. می گویند جمعا 5/9999 اتاق در آن وجود دارد. به اعتقاد پیشنیان چینی، اقامتگاه امپراتوران آسمانی دارای 10 هزار اتاق است و امپراتورانی که پسر امپراتور آسمانی دانسته می شدند باید خویشتندار بوده و نمی بایست از شمار اتاقهای امپراتور آسمانی تجاوز می کردند. از این رو شمار اتاق های شهر ممنوعه نیم اتاق کمتر ازشمار اتاقهای کاخ آسمانی است. ( آن نیم اتاق ظاهرا تنها یک راه پله را در بر می گیرد)

شهر ممنوعه به دو قسمت تقسیم می‌شود. بخش جنوبی یا محوطه بیرونی مکانی است که امپراتور قدرت خود را بر ملت اعمال می‌کرده است. بخش شمالی یا محوطه درونی به سکونتگاه امپراتور و خاندان سلطنتی اختصاص داشت. تا سال 1924 همزمان با سلطنت آخرین امپراتوری چین، 14 امپراتور از سلسه مینگ و 10 امپراتور از سلسله کینگ در این مکان سلطنت کردند. از آنجایی که این قصر در طول 5 قرن قصر سلطنتی بوده است از گنجینه‌های با ارزشی برخوردار است.

معماری مجموعه شهر ممنوعه تبلور نگرش و درایت مردم چین است.مجموعه از نیارش بناها گرفته تا آمود هر یک از اتاقها و دیوارها ، سرشار از اندیشه های عجیب و غریب است. مثلا سکوی سفید رنگ قصر تای حه، این قصر را پر جلال تر کرده و در ضمن از نفود رطوبت به قصر جلوگیری می کند . برای زهکشی این سکو که در سه اشکوب است ،از بیش از یک هزار مجسمه سر اژدها استفاده شده وهنگام بارش باران آب زهکشی شده از دهان اژدها ها فوران می کند .و از آنجا که ابنیه مجموعه شهر ممنوعه چوبی است ،این امر ظاهرا در پیشگیری از آتش سوزی موثر بوده است . در میان حیاط این شهر جمعا 308 ظرف مسی بزرگ برای ذخیره آب دیده می شود که در طول تمام سال برای پیشگیری از آتش سوزی بکار می رفته . درزمستان زیر این ظرف ها آتش روشن می کردند تا آبهای داخل آن یخ نبندد. در تاسیسات زهکشی در این سکو از مجسمه سازی سر حیوان ( نوعی از اژدها ) استفاده شده است به گونه ای که در سه طبقه این سکو جمعا بیش از یک هزار مجسمه سر این نوع حیوان ساخته شده است وهنگام زهکشی در بارش باران همانند فوران اب از دهان اژدها می باشد . شهر ممنوعه مجموعه معماریهای چوبی است و در پیشگیری از آتش سوزی موثر بوده است . در شهر ممنوعه چهار ردیف اتاق وجود دارد از بیرون اتاق به نظر می رسد اما در درون ان تماما سنگ است این دیوار برای پیشگیری از آتش سوزی است.طبق یادداشت های تاریخی ،در سلسله مینگ 100 هزار صنعتگر و یک میلیون کارگر در ساخت این مجموعه عظیم باستانی شرکت داشته اند. مصالح ساختمانی مصرفی از سراسرکشور حتی استان یونن در فاصله چند هزار کیلومتری تهیه شده است .

اشیا و کشفیات گرانمایه ای درشهر ممنوعه شده و شمار آن جمعا به یک میلیون می رسد و یک ششم شمار کل کشفیات چین را شامل می شود.اکنون 585 سال از ساخت این شهر ممنوعه می گذرد.و سالانه بیش از 10 میلیون نفر را از سراسر جهان به سوی خود می کشاند. مجموعه معماریهای شهر ممنوعه سمبل فرهنگ درخشان چین است. به عقیده معماران چینی و خارجی :طراحی و معماری شهر ممنوعه اثار برجسته و بی همتاست و نشاندهنده فرهنگ و سنت دیرینه این کشور و دستآورد های برجسته صنعتگران در زمینه معماری در 500 سال پیش است. 580 سال از ساخت این شهر ممنوعه سپری گشته است.

پس از ورود به شهر ممنوعه و تهیه یک بلیت ۴۰ یوانى ۹ اژدهاى طلایى قصرها مشاهده میشود. شش قصر غربى را که هر یک مساحتى بیش از ۳۰۰ مترمربع با سقف هایى منقش به نقاشى هاى چین باستان دارد.اگر روزی به این منطقه سفر کردید, کمى در باغ امپراتورى بنشینید، زیر آلاچیق ها نفسى تازه کنید و از بوى عطر گل ها و بوته هاى مینیاتورى باغ امپراتورى لذت ببرید. همین طور که در مسیرى سنگ چین شده از میان عطر و رایحه گل ها و فواره هاى آب مى گذرید، کم کم به انتهاى شهر هدایت مى شوید. انتهایى که تاریخ نیم قرن امپراتورى چین را به وضوح براى شما بازگو کرده است



تاريخ : یکشنبه ٢٦ آبان ۱۳۸٧ | ۸:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()

شهر ممنوعه

در دهه 1980 دولت چین بیش از یکصد انبار زیر زمینی ساخته که بیشتر گنجینه‌های شهر ممنوعه در این کاخ زیر زمینی نگهداری شده است. مجموعه معماریهای شهر ممنوعه نماد فرهنگ درخشان چین است. به عقیده معماران چینی و خارجی: طراحی و معماری شهر ممنوعه آثاری برجسته و بی‌همتاست و نشان‌دهنده فرهنگ و سنت دیرینه این کشور و دستآورد‌های برجسته صنعتگران در زمینه معماری در 500 سال پیش به‌حساب می‌آید. 580 سال از ساخت این شهر ممنوعه سپری شده‌است. بیشتر معماریها کهن است. در سالهای اخیر شمار گردشگران شهر ممنوعه چند برابر افزایش یافته است. شمار آنان در سال گذشته از 10 میلیون نفر فراتر رفت. به ‌منظور حفاظت بهتر شهر، دولت چین از سال گذشته شروع به تعمیر همه‌جانبه این شهر کرد و تعمیر آن 20 سال ادامه خواهد داشت. ‏

این مجموعه شگفت‌انگیز و زیبا چنان‌است که ساعتها وقت صرف‌کردن هم نمی‌تواند همه آن را به ‌ما بنمایاند. استفاده کم‌نظیر از رنگ در طراحی و جدا‌کردن ساختمانها از یکدیگر همراه با ابداعات و هنرهای ظریف و بدیع هنرمندانی از رشته‌های مختلف، آن را به موزه‌ای از خلاقیت هنرمندان چینی بدل کرده‌ است و در هر سازه‌ای نشانی از تعابیر و دیگاههای فلسفی چین باستان دیده می‌شود. کارهای شگفت‌انگیزی که روی سنگ مرمر شده‌ است و تراشیدن فرسک بر روی یک سنگ مرمر به وزن دوتن که به‌صورت یک‌تکه کار شده، چنان خیره‌کننده‌ است که روح را نوازش می‌کند.‏
از سال 1924 بازدید از این مجموعه به عنوان کاخ موزه برای عموم آزاد گردید و ممنوعه بودن آن پایان پذیرفت. شهر ممنوعه یا شهر شاهان که همینک به صورت «موزه ی عموم» میزبان میلیون ها علاقه مند به فرهنگ و هنر چین می باشد در سال 1987 در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. این اثر فرهنگی – هنری نه تنها برای مردم چین با ارزش است بلکه در سطح جهان نیز مقامی والا و سندی برای تاریخ – فرهنگ و هنر خاور دور می باشد. این مجموعه بزرگترین و کاملاترین مجموعه ی معماری چوبی جهان به شمار می رود و خود به تنهایی روایت کننده ی تاریخ معماری چین می باشد. شهر ممنوعه تشکیل شده است از مجموعه ای از کاخ ها که در سال 1406 میلادی با دستور جودی دومین امپراطور سلسله مینگ در مدت زمان 14 سال ساخته شدو در حدود پنج قرن دو سلسله ی مینگ و چینگ به چین از داخل شهر ممنوعه حکومت کردند و 24 امپراتور در این شهر اقامت داشتند.

قصر باستانی به رنگ های سبز و زرین و با عظمت و پرشکوه به نظر می آید و یکی از پنچ قصر بزرگ ( قصر باستانی پکن ، کاخ ورسای فرانسه ، کاخ باکینگهام انگلستان، کاخ سفید آمریکا و کاخ کرملین روسیه ) در جهان شهرت دارد. اکتبر سال 1925 موزه " گوگون " ایجاد شد که بزرگترین موزه درجه ملی جامع برای حفظ و ذخیره آثار باستانی که آثار تاریخی دربار سلطنتی قسمت عمده آن را تشکیل می دهد و معماری سلطنتی محسوب می شود. چون در این موزه گنج های هنری سلسله های مختلف چین به معرض نمایش گذاشته شده اند ، غنی ترین گنجینه فرهنگی و هنری چین به حساب می آید.
معماری سلطنتی گوگون بزرگترین ، کاملترین مجموعه باستانی موجود کنونی چین است که با مساحت کل بیش از 720 هزار متر مربع " دریای قصرها " نامیده شده است. مقیاس آن با عظمت و پرشکوه بوده و فوق العاده مجلل بنظر می رسد. یک محور تمام قصر باستانی را به هم پیوند داده است و آن مسیرمحوری شهر پکن می باشد. سه کاخ بزرگ و سه حرمسرای پشتی و باغ سلطنتی هم در این خط محوری واقع شده اند. در دو طرف کاخ های مرکزی ، بسیاری عمارات با شکوه و عظمت و قرینه قرار دارد. این کاخ ها و عمارات به دو قسمت دربار در جلو و بناهای عقب تقسیم می شود. سه کاخ تای خه ، جون خه و بائو خه مرکز قسمت اول را تشکیل داده و عمارات ون خوا و وو این در دو جناح آن قرار دارند. کاخ چیان چینگ ، عمارت جیائو تای و کاخ کوننین مرکز قسمت دوم را تشکیل داده و شش عمارت شرقی و غربی در دو طرف آن واقع است که ترتیب منظمی دارد. در چهار گوشه شهر ممنوعه عمارات کوچک و ظریفی ساخته شده است که باصطلاح " 9 تیر سقفی و هجده ستون " خوانده می شود و فوق العاده زیباست.

در بعضی کاخ ها و عمارات موزه گوگون ، تالار و سالن های جامع مانند هنر تاریخی ، نقاشی ، ظروف سفالین و چینی با رده بندی ، ظروف مفرغی ، صنایع و هنرهای دستی سلسله های مینگ و چینگ ، کتیبه ، اسباب بازی ، چهار گنج اطاق مطالعه ( قلم مو ، شمش مرکب ، سنگ مرکب و کاغذ ) ، بازیچه اسباب بازی ، جواهر و نمایشگاه آثار تاریخی کتب مبادی و اصولی دربار سلطنتی سلسله چینگ دیده می شود . آمار نشان می دهد این آثار یک ششم تعداد کل آثار باستانی سراسر چین را تشکیل می دهد و غنی ترین موزه جمع آوری و ذخیره آثار باستانی در چین بوده و نیز موزه فرهنگی و هنری باستانی معروف در جهان است. بسیاری از آثار تاریخی این مکان گنجینه ملی بی نظیر و پرارزش بشمار می روند. 3کاخ بزرگ، 3حرمسرا و باغ سلطنتی در این محور قرار گرفته‌اند. در دو طرف کاخ‌های بزرگ و مرکزی، عمارت‌های کوچکی به صورت قرینه واقع شده‌اند که به دو قسمت دربار جلو و بناهای عقب تقسیم می‌شوند. سه کاخ تای‌خه، جون‌خه و بائوخه مرکز قسمت اول را تشکیل داده و عمارات ون‌خوان و وواین در دو طرف آن قرار دارند.

کاخ چیان چینگ، عمارت جیائوتای و کاخ کوننین نیز مرکز قسمت دوم را تشکیل داده و 6عمارت شرقی و غربی در دو طرف آن به صورت منظمی قرار گرفته‌اند. در چهار گوشه شهر ممنوعه، عمارات کوچک و ظریفی نیز قرار دارند که در اصطلاح «9تیر سقفی و 18ستونی» نامیده می‌شوند.

در بعضی کاخ‌ها و عمارات موزه گوگون، تالار و سالن‌های جامع هنر، تاریخ، نقاشی، ظروف سفالین و چینی با رده‌بندی ظروف مفرغی، صنایع دستی سلسله‌های مینگ و چینگ، کتیبه، اسباب‌بازی، چهار گنج اتاق مطالعه که شامل قلم‌مو، شمش مرکب، سنگ مرکب و کاغذ است، دیده می‌شود.

این اثر نادر با ساختگاهی (سایت) مستطیل شکل مساحتی حدود 72 هکتار را در برمی گیرد.961 متر طول در امتداد شمال به جنوب و 753 متر عرض در امتداد شرق به غرب. شهر ممنوعه که در ساخت آن از مصالح طبیعی و بسیار ساده استفاده شده است از گنجینه‌های تاریخی چین به شمار می‌آید که به مدت 5 قرن امپراتوران چین از آن بر این سرزمین حکم راندند.

دیواری با ارتفاع 10 متر و خندقی با عرض 52 متر دورتا دور مجموعه را فراگرفته است.دیوار در هر ضلع خود یک دروازه را جای داده است.بر روی ضلع جنوبی دروازه نیمروز ( Meridian Gate ) و بر روی ضلع شمالی دروازه نیروی ایزدی ( Gate of Divine Might ) قرار دارد.دیوار ها ضخیم هستند و طوری طراحی شده اند که در برابر آتش توپخانه آن زمان مقاومت کنند.در واقع شهر دارای استحکامات سخت و محکم در داخل است. در جنوب آن دو میدان بزرگ وجود دارد و در درون آن حیاطها و قصر های بلندی ساخته گردیده است. قصر " تای حه " یکی از سه قصر بزرگ است و......

 

 

 

 

 



تاريخ : چهارشنبه ٢٢ آبان ۱۳۸٧ | ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()