طاق نصرت پاریس – Triomphe paris

این بنا در میدان شارل دوگل و در انتهای غربی خیابان شانزلیزه قرار دارد . در دیوار‌های داخلی و بر فراز این طاق نصرت نام فرماندهان نیرو‌های فرانسوی در جنگ‌های فرانسه با دیگر دولت ها در اعصار مخنلف  نقش بسته است. در زیر این بنا نیز مقبره یکی از سربازان گمنام جنگ جهانی اول واقع شده است. ضمن اینکه یادبود تمام جنگهای  فرانسویان در زیر این بنا و در کف آن در صفحات ویژه ای نوشته و در معرض دید قرار داه شده اند.

این اثر به عنوان مرکزیت  محور تاریخی پاریس در نظر گرفته می‌شود. طاق نصرت در سال ۱۸۰۶ بدستور ناپلئون بناپارت و برای ثبت فتوحاتش ، توسط ژان شارگرین طراحی شده است. در طراحی این بنا اشکال زنان و مردان جوان و برهنه فرانسوی به نمایش در آمد ه که با دست خالی در برابر سربازان آلمانی که سراپا زره‌پوش بوده در حال مبارزه هستند. ارتفاع بنا ۴۹٫۵ متر ، عرض آن ۴۵ متر و عمق این بنا ۲۲ متر می باشد.این طاق نصرت بزرگترین طاق نصرت موجود در جهان است. طراحی این بنا از طاق نصرت تیتوس متعلق به دوره روم باستان الهام گرفته شده است. در زیر این بنا در محوطه بسیار وسیعی شما میتوانید از هنر فرانسویان بهره مند شوید .

جالب است بدانید که :

ویکتور هوگواز محبوبترین نویسندگان زمان خود به شمار می‌آید. این محبوبیت تا حدی به سبب تبعید وی که رنگی افسانه‌ای به خود گرفته بود و به سبب وضع سیاسی او به هنگام جمهوری سوم بود که او را مظهر حکومت تازه معرفی می‌کرد، همچنین به سبب حساسیت و ادراک او در برابر احساسهای بشری که بیشتر با محرومیتها و ناکامیهای بشر ارتباط می‌یافت و به سبب فصاحت بیان که در عین حال از سادگی برخوردار بود و به سبب نبوغ پرثمر و تنوع استعداد. در اشعار خود همه موضوعها را به کار گرفته و از همه لحنها وهمه صورتها استفاده کرده است، از حماسی تا هجو، از مرثیه تا غزل. در آثار هوگو تضاد شب و روز، تضاد روشنی و تاریکی، تضاد نیکی و بدی، تضاد وجدان و بی‌وجدانی پیوسته به چشم می‌خورد. در نظر هوگو مسأله بزرگ مسأله وجود بدی است که در چشم وی به صورت بی‌عدالتیهای اجتماعی ظاهر می‌شود. به عقیده او تنها چاره چه در تاریخ، چه در زندگی فردی ریشه‌کن کردن بدی است و تبدیل اهریمن به یزدان. زندگی ویکتورهوگو به رغم ماتمها و بدبختی‌های خانوادگی و به رغم تبعیدها زندگی موفقی بود، برخوردار از سرنوشتی استثنائی، با مفاخر فوق‌العاده. هوگو مظهر درخشان ملت جمهوریخواه بود. خطابه‌هایش در موارد مختلف انعکاس وسیعی به همراه داشت و هرروز بر افتخار او افزوده می‌گشت. پاریس سالروز هشتاد سالگی او را به طور رسمی جشن گرفت. هوگو در بیست و دوم ماه مه 1885 درگذشت و دولت، اول ژوئن را عزای ملی اعلام کرد. تابوتش در زیر طاق نصرت پاریس برای ادای احترام ملت گذارده شد و پس از آن در پانتئون مقبره بزرگان به خاک سپرده شد.



تاريخ : سه‌شنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۸۸ | ٦:٥٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()