کاخ وست مینستر لندن - london westminster palace

پارلمان انگلستان کهن ترین مجلس قانونگذاری در جهان است و آن شامل دو مجلس عوام و لردها می باشد .مجلس اول دارای 650 نماینده است که هر کدام دارای یک حوزه انتخابی می باشد و مجلس دوم یک مجلس موروثی و انتصابی است . دوره پارلمان قانونا 5 سال است و اصولا قابل تمدید نمی باشد . قدرت واقعی با مجلس عوام است . با وجود آنکه از لحاظ نظری وضع قوانین مستلزم موافقت شاه و مجلسین است در عمل تصویب قوانین بسته به اراده مجلس عوام می باشد زیرا نقش مجلس لردها در امر قانونگذاری بسیار ناچیز است پیشنهاد قوانین غالبا با نمایندگان مجلس عوام است و توشیح قوانین مصوب پارلمان نیز توسط شاه صورت می گیرد و معمولا او نمی تواند از توشیح قوانین سر باز زند.

سابقه تاریخی مجلس عوام به قرن 13 میلادی باز میگردد . این شورا در ابتدا جنبه مشورتی داشت و اعضای آن را فئودالها و بزرگان کشور تشکیل می دادند . در زمان سلطتنت ادوارد سوم این شورا به دو مجلس عوام و لردها تقسیم شد که مجلس اول مرکب از نمایندگان بازرگانان و صاحبان حرف و مجلس دوم مرکب از نمایندگان نجبا و اعیان بود. علت تقسیم این شورا به دو مجلس آن بود که نجبا و اعیان نمی خواستند با نمایندگان مردم عادی در یک مجلس باشند و از طرفی شوالیه ها ( خرده اشراف ) و نمایندگان طبقه سوم نیز برای دوری جستن از اختلافی که در این ایام بین شاه و اشراف درجه اول با پاپ جریان داشت , ترجیح می دادند که برای خود اجتماع جدا گانه ای داشته باشند . و به این ترتیب نظام دو مجلسی در انگلستان شکل گرفت . امروزه هر دو مجلس در کاخ وست مینستر مستقر هستند.

منطقه وست مینستر در مرکز لندن و در کنار رودخانه تیمز در واقع قلب سیاسی بریتانیا محسوب می شود. پارلمان بریتانیا، ساختمان های اصلی چند وزارتخانه از جمله امور خارجه و کشور، خانه و دفتر نخست وزیر بریتانیا و کلیسای وست مینستر در این منطقه هستند.

 ساختمان پارلمان بریتانیا محل برگزاری جلسات مجلس عوام و مجلس اعیان بریتانیا - این ساختمان بخشی از کاخ سلطنتی وست مینستر است که در قرن هشتم میلادی ساخته شد، هر چند در طول قرنهای گذشته بارها به دلایل مختلف از جمله آتش سوزی، دستخوش تغییرات عمده ای شده است.


کاخ وست مینستر از قرن یازدهم، زمان حکومت ادوارد سوم تا سال 1512 محل اقامت شاه انگلستان بوده و از آن زمان تا کنون به عنوان محل پارلمان بریتانیا استفاده شده است. این ساختمان داری 1200 اتاق، 100 راه پله و مجموع طول راهروهایش 3 کیلومتر است. بخش عمده این ساختمان در در دوران ملکه ویکتوریا ( میانه قرن نوزدهم) پس از اینکه دچار حریق شد، با تقلیدی از معماری سبک گوتیک ساخته شد. شکل ظاهری این بنا با وجود اینکه خیلی قدیمی به نظر می رسد اما کمتر از 150 سال عمر دارد.



بجز ادوارد سوم بسیاری از پادشاهان و ملکه های بریتانیا از جمله الیزابت اول و هنری پنجم نیز در کلیسای وست مینستر دفن شده اند. مقبره های تعدادی از چهره های پر آوازه تاریخ بریتانیا مانند چارلز داروین و الیور کرامول هم در این کلیسا قرار دارد.  تندیس آبراهام لینکلن، رئیس جمهور آمریکا در سالهای 1865-1861 در میدان پارلمان واقع است .

 

اولیور کرامول (1658 – 1599) یک فرمانده نظامی و سیاستمدار انگلیسی بود که خاندان سلطنتی بریتانیا را خلع ید کرده و در 16 دسامبر 1653 بعنوان نایب السلطنه بر انگلستان، اسکاتلند و ایرلند حکومت کرد. حکمرانی وی تا زمان مرگش، که گفته می‌شود بر اثر ابتلا به مالاریا و یا مسمویت بوده است، ادامه یافت.

با آغاز جنگهای داخلی انگلستان، وی برای نخستین بار یک قشون سواره نظام را تدارک دید که بعدها بعنوان الگویی برای ارتش انگلستان شناخته شده و لقب Ironsides Cavalry بدان داده شد. کرامول بدین ترتیب اولین تجربۀ نظامی خود را (در سن 43 سالگی) با فرماندهی نبرد مارستون مور قرین موفقیت نموده و به شهرت رسید. آنگاه با رهبری حرکت مشروطه طلبی و فرماندهی «ارتش الگوی جدید» (که به Roundheads معروف شده بود) نیروهای پادشاه چارلز اول را شکست داده و به قدرت مطلقۀ خاندان سلطنتی پایان داد.

جالب توجه است که تأثیر اولیور کرامول (که نام خانوادگی خود را از مادرش کاترین، یعنی دختر توماس کرامول گرفته بود، تا آوازۀ اجداد مادریش حفظ شود) هم بعنوان یک رهبر سیاسی و هم یک فرماندۀ نظامی تغییرات بسزایی بر نظام ارتش و سیستم سیاسی جزایر بریتانیا برجای گذارد. وی برای نخستین بار در فاصلۀ سالهای 1649 تا 1653 نظام جمهوری را در انگلستان به پا کرد، نظامی که تا آن هنگام در سرتاسر اروپا سابقه نداشت.

البته بعدها، و با کاهش مشروعیت کرامول در پارلمان، وی بعنوان نیابت سلطنت عملاً اقدام به تاجگذاری کرده و بر تختی که قبل از او پادشاه می نشست، تکیه زد.  بسیاری از منتقدین سیاسی، رفتار کرامول را پس از رسیدن به قدرت به شدت نامعقول و ظالمانه توصیف کرده اند. بطوری که دو سال پس از مرگ وی، پارلمان در سوم سپتامبر 1658 چارلز دوم را به تخت سلطنت بازنشاند. اما این پایان ماجرا نبود چرا که در 30 ژانویۀ 1661 یعنی سالروز اعدام چارلز اول، با نبش قبر کرامول در دیر وست مینستر، جنازۀ وی از گور بیرون کشیده شده، محاکمه، بدار آویخته و شقه شقه شد.

آنگاه بدن وی در چاله ای دفن و سر بریدۀ وی به مدت 25 سال، یعنی تا سال 1685 بر سر تیری در خارج از دیر مزبور به معرض دید همگان قرار داده شد.

 

از نکات بسیار جالب این ماجرا مجسمه اولیور کرامول است که در مقابل کاخ وست مینستر پالس انگلستان قرار دارد و با اینکه وی در عمل خاندان سلطنتی انگلستان را از حکومت خلع نمود و علیه آنان اقدام کرد‌، ولیکن مجسمه وی هیچگاه به پایین کشیده نشد.



تاريخ : جمعه ٢۳ امرداد ۱۳۸۸ | ۸:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : مرتضی شیخ بگلو | نظرات ()